Page 613

کتاب ادب القاضی جلد اول ۶۰ وارثان شوهر گفته بودند که ابرا کرده بود برای پدر ما از مهر خود صحیح نمیشود این دفع ایشان از جهت تناقض و اگر گفته بودند که ابرا کرده بود از دعوای مهر خود صحیح است این دفع ایشان في البزازية ادعى عليه الف درهم ثمن جارية ثم ابط وعجز عن اثباتها فقال كانت الألف وديعة عنده لا تقبل ولودعى كونها وديعة فعجز فادعى كونها قرضا تقبل (مجلہ الواثق) و در فتاوای بزازیه آورده است که شخصی دعوی کرد بر شخصی هزار درم بهای کنیز را با شر طباب آن حاضر نه شد ثابت کردن آن پس گفت که آن هزار درم امانت بود نزد مدعی علیه قبول کرد نمیشود دعوای او واگر دعوی کرد امانت بودن آن هزار درم را پس عاجز شد از ثابت کردن ان پس دعوی کرد قرض بودن آن هزار درم را قبول کرده میشود دعوای او برهان له له بالارث ثم قال لم يكن له قطا ولم يزد قط لم يقبل برهانه وبطل القضاء انكل انشستی به این که پدرمشتیکه این چیز مراست بسبب میراث بعد از ان گفت که هرگز انچیز مرا بوده از چشین که انچیز نبوده مرا و زیاده نکر د لفظ هرگز را درینصورت قبول کرده نمیشود شاهدان او و باطل میشود حکم قاضی و ذکر فى المنتقى في الدعوى رجل قال لأخر لا حق لى فى هذه الدار ولا دعوى لا مطالبة ثم جا پوهم انه وکیل رجل في دعوى هذه الدار سمع ذلك منه (فصول عمادى) و ذکر کرده است در کتاب دعوی از کتاب منتقی که مردی گفت مردیگر برا که هیچ حقی نیست مرا در این سرای و نه هیچ دعوائی و نه هیچ مطالبہ است بعد از ان آمد انشخص و میگفت که پدر مشی که بل مردی میباشم یعنی خود را وکیل مردی میگفت در دعوای این سرای و وکالته دعوی میکرد شنید میشود این دعوی از او و ذکر فی دعوى العدة رجل براء رجلا عن الدعاوى الخصوما ثم ادعى عليه ما لا بالارث من ابیه ان مات ابوه قبل ابراء ه صح ابراءه ولا يسمع دعواه وان لم يعلم هو بموت الأب عند الإبراء (فصول عمادی) و ذکر کرده است محمالیہ