Page 559

جلد اول ۵۵۰ کتاب ادب القاضی يثبت الدين في حق المولى بعلم الحكم وانكان حصل هذا من القاضى للمولى يثبت العتق في حق المولى ويثبت المال على الكفيل فان جاء مولى العبدين وانكر العتق وقدمهما الى القاضى فان شهد هذان الشاهدان اللذان شهدا بعتقهما عند الحكم وقضى القاضى بشهادتهما فشهادتهما جائزة وان لم يكن لهما بينة على العتق وقضى القاضى برقهما للمولى بطل حكم الحكم زعلهلوي وقتیکه اتفاق کردند مدعی و مدعی علیه بر محکمی که حکم کند میان ایشان پس مدعی کندر ایند دو شاهد که حکم برای یکه بدستیکه مرا در ایران مرده برفلان ضامن که غایب است هزار درم دین است پس مدعی علیه گفت که این شاهدان غلامانند پس در ینجکه شنیده میشود لعن انشخصیکه شاهدی داد شده براء واگر این دو شاهد گذرانیدند شاهدان را برانیکر خواجه ما بتحقیق آزاد کرده بود ما را و عادل کردند شدند شاهدان آزادی پس حکم حکم کند بآزادی آن غلامان در حق آن کسیکه شاهدان بر او گذران شده است و حکم کند بمال بر اود چگونه مال بر ضامن ثابت میشود آزادی آن غلامان در حق خواجه ایشان بسبب آن حکم محکم و اگر این حکم صادر شده بود از قاضی ولایت داده شده از طرف پادشاه ثابت دو آزادی آن غلامان در حق خواجه ایشان ثابت میشود آنمال بر ضامن پس اگر خواجه این غلامان آمد و منکر شد از آزادی ایشان و هر چند که حکم حکم بشاهدی ایشان کرده بود پیش کرد آن غلاما بقاضی پس اگر گواهی دادند آن دو شاهد گواهی داده بودند با زادی ایشان نزد محکمو قاضی حکم کرد بگواهی ایشان پس گواهی ایشان رو است و اگر آن غلامان را شاهدان نبودند بآزاد نمودن خوار ایشانرا و قاضی حکم نمود بغلامی ایشان برای خواجه باطل میکرد وحکم محكم ولو ادعى رجل قبل رجلين غيابا غصبامنه ثوبا اوشيا من الكلى او الوفى فغاب احدهما ورضى الحاضر برنا على الغية عليه محكم لحكم بينهما فاقام المدعى بينة على حقه عليهما فانه يلزم المحام