Page 556

جلد اول ۵۴۷ كتاب القاضی المدعى من الابتداء اقام البينة على دعواه وعدلوا وحكم المحكم بها على المدعى عليه جازفان انكر المقضى عليه الحكم فانكر التحكيم وادعى المدعى ذلك كان للمدعى ان يحلفه فان نكل لزمه دعوى صاحبه (عالمگیری) واگر مدعی از ابتدا شاهدان گذرانید بردعوی خود وعادل کرده شدند شاهدان او وحكم حكم كرد بآن شاهدان بر مدعی علیه رواست حكم پس اگر منكر شد آن شخصیكه حكم كرده شده بر او از حكم حكم پس منكر شد از حكم گردانیدن خود او را ومدعم دعوای حكم وحكم گردانیدن او را میكرد هست مرمدعی را كه سوگند بدهد او را پس اگر مدعی علیه منع آرد واز سوگند نمودن لازم میشود بر او دعوای صاحبش كه مدعی است وان كان المدعى اقام البينة على ما ادعى من التحكيم والحكم ينظران كان الشهود الذين شهدوا على التحكيم غيرالذي جرى الحكم بشهادتهم قبلت شهادتهم وان كانوا هم الذين جرى الحكم بشهادتهم لا تقبل شهادتهم (عالمگیری) واگر مدعی شاهدان گذرانید و بو د بر آنچیز یكه دعوای آنرا میكردیعنی بر حكم حكم و بر حكم گردانیدن مدعی علیه آن حكم را دیده شود اگر این شاهدانیكه شاهدی دادند بر محكم گردانیدن او غیر ازان شاهدان بودند كه حكم نموده بود حكم بشاهد ی ایشان قبول كرده میشود شاهدی ایشان واگر ایشاهدان آنشاهدان بودند كه جاری شده بود حكم حكم بكواهی ایشان قبول كرده نمیشود شاهدی ایشان و فی الزيادات اذا رفع حكم الحكم في المجتهدات الى قاض وهو يرى خلاف ما حكم فنقضه مع ذلك ثم رفع الى قاض اخریرى رد حكم الحكم ايضا والقاضى الثانى لا يرده كذا فی المحيط (عالمكیری) و در كتاب زیادات ذكر شده است كه وقتیكه برده شود تقام حكم حكم درمسئله كه مجتهدان درآن اختلاف كرده باشندحكم او را و رای قاضی مخالف باشد ازحكم حكم پس قاضی با وجود این مخالف بودننا قد گرداند حكم او را پس زان برده شود این حكم بید قاضی که وی نیز اعتقاد داشته باشد در گردن حکم حکم و پس قاضی دوم رد کند این حکم را همچنين درحیات