Page 520

جلد اول ۵۱۱ کتاب ادب القاضی اقف الی ذلک ولکن اقول للمدعی ان شئت احلفه علی ذلک فان حلف لم یکن له ان یتبعه وان قال انا احضر البینة الیوم فانی اوجله الی قیام القاضی فانولی المدعی علیه لا تبرح الی قیامه فان فسد الشیء فی ذلک الوقت لا یضمنه المدعی بحبسه علیه (عالمگیری) گفته است امام هشام رح که پرسیدم امام محمد رح را از حکم مردیکه در دست او خرمائی یا ماهی تازه یا مانند اینها بود پس دعوی کرد شخصی بانچیز تا را که بدرستیکه این چیز مراست و مقردود آنشخص مدعی علیه و اننزد قاضی و آن چیز از نوعی بود که تباه می شد اگر میگذاشت آنرا و ان مدعی که شاهدان من در شهراند که حاضر میکنم ایشانرا گفته است امام محمدرح که موقوف میکنم حکم را تا آن حاضر کردن مدعی شاهدان خود را ولیکن میگویم مر مدعی را که اگر رضامند میشو د سوگند میدهم مدعی علیه را بر آن چیز پس اگر مدعی علیه سوگند کرد نیست مردعی را که در پی مدعی علیه برود و اگر مدعی گفت که حاضر میکنم شاهدان خود را امروز پس بدرستیکه مهلت میدهم او را تا برخاستن قاضی از مجلس قضا پس میگویم مدعی علیه را که بجا نشو دو میشه باشند تا وقت برخاستن قاضی از مجلس قضا پس اگر تباه شد آنچیز در نیوقت تاوان دار نمیشو د مدعی برای مدعی علیه بسبب نگهداشتن او آنچیز را از او عمرو بن ابی عمر عن محمد رح رجل اشتری من آخر سمکا او لحما طریا او فاكهة او ما اشبه ذلك مما يتسارع اليه الفساد ثم جحد البايع واقام المشتری علی ذلک شاهدین او شاهدا واحدا واحتاج القاضی الی ان يسأل الشهود فقال البايع هذا يفسد ان ترك حتى يعدل الشهود قال انکان شهد المدعي بشاهد واحد وقال الشاهد الآخر حاضر اجل في شهادة الآخر مالا يخاف الفساد فان احضر شاهده الآخر والاخلى بينه وبين البايع ونهى المشتری ان يتعرض له ولو كان اقام شاهدین امرا لبايع بدفعه الى المشتري اذا خيف عليه الفساد فاذا قبض المشترى اخذه القاضي وامر امینا ببیعه و قبض ثمنه