Page 50

جلد اول مقدمه رجوع کرده است از ان پس درین بیان اشارت بسوی اینکوست کرده آن امام اعظم رحمة الله رفته اند برای مخالفت از راه استاد خود بلکه گفت اند انچیزی را که گفت اند از اجتهاد و رای خود از جهت پیروی کردن ایشان دران استاد خود را که امام ابوحنیفه است رحمة الله علیه و در اخیر کتاب حاوی قدسی آورده است اینکه دوستی کسی عمل کند بقول یکی از شاگردان امام اعظم رحمة الله علیه معلوم میشود بیقین که انکس بسبب آن عمل کردن عمل کننده است بقول امام اعظم رحمة الله علیه زیرا که روایت شده است از همه اصحاب کبار امام اعظم رحمة الله علیه مانند امام ابویوسف و امام محمد و امام زفر و امام حسن رحمهم الله تعالی که ایشان گفته اند که ما نگفته ایم در هیچ مسئله قولی را مگر روایت کرده ایم آنرا از امام اعظم رحمة الله علیه و سوگند کرده اند بران سوگند های سخت پس در جوفت موجود و ثابت شده است در علم فقه شریف حکمی و مذهبی مگر که آن مرا مام اعظم راست رحمة الله علیه بهر شانی که باشد و بسوی دیگر کسی نسبت آن نمیشود مگر بطریق مجاز از جهت تقویت انکس با امام اعظم رحمة الله علیه دران قول كل آية او خبر يخالف قول اصحابنا رح محمل على النسخ او التأويل او الترجيح على ما صرح به فى الكشف الكبير اذا كان حديث مخالفاً لما ذهب اليه ابو حنيفة رح هل يجوزان يقال انه لم يبلغه قالوا لا لانه وجده غير صحيح او مأولا او منسوخا او معارضا هر آیت و هر حدیث که ازان مخالف باشد قول اصحاب ما رحمهم الله تعا محمول کرده میشود آن آیت و آن حدیث بر منسوخ بودن آن یا بتأویل داشتن آن یا مرجوع بودن آن بنا بر انکه تصریح کرده است بآن در کتاب کشف کبیر اینکه وقتی که حدیث مخالف باشد ازان مذهب که رفته است حضرت امام ابوحنیفه رحمة الله علیه بر آن آیا رو است اینکه گفته شود که این حدیث نرسیده است بحضرت امام رحمة الله تعالى عليه يا روايت فایده در یی درینکه قول اصحاب مخالفت با ستیان نیست باشا