Page 480

جلد اول ۳۷۱ کتاب اداب القاضی تنبیه سوم اینکه ناشنیدن قاضی آن دعوی را بعد از مدت پانزده سال جزاین نیست که وقت منکر بودن شید است پس اگر مدعی علیه اقرار کرد بان چیزی که آنرا دعوی میکرد مدعی شنیده میشود اقرار او ولازم بمگرداند قاضی آن اقرار او را براء الواقع عدم سماعها حيث تحقق تركها هذه المدة فلو ادعى واثباتها لا يمنع بل تسمع دعواه ثانيا ما لم يكن بين الدعوى الاوله و التام هذه المدة (رد المحتار) تنبیه چهارم اگر نشین دعوی بعد از مدت پانزده سال در آنجاست که ثابت و یقین با ترک آن دعوی از مدعی درین مدت پس اگر مدعی دعوی کرده بود در میان این مدت منع کرده نمیشود شنیدن آن دعوی بلکه شنیده میشود آن دعوای او دوم مرتبه تا انکه نداشته باشد میان دعوای اول و دعوای دوم او این مدت پانزده سال اگر چه از ابتدا، ترک دعوی پانزده سال گذشته باشد در آیات بحط شیخ مشائخنا التمرتاشي در في مجموعه ان شرطها اي شرط الدعو مجلس القاضی فلا تصح الدعوى فى مجلس غير كا لشهادة تنوير وبحر و د ر ر رد المحتار، در یه جا حکم خط شیخ مشایخ با تمرتاشی پیر در ساله مجموعه او این را که شرط صحیح بودن دعوی مجلس قاضی است پس صحیح نمیشود دعوی دمجلس غیر قاضی چنانکه شاهدی در مجلس غیر قاضی صحیح نیست همچنین ذکر شده است در کتاب تنویر و کتاب بحر و این و کتاب در ر واستفيد منه جواب حادثة الفتوى وهي ان زيد ترك دعواه على عمر مدة خمس عشرة سنه ولم يدع عند القاضى بل طالبه بحقه مرارا فى غير مجلس القاضي بمقتضى ما مر لا تسمع لعدم شرط الدعوى (رد المحتار، حاصل کردم ازین خط شیخ مشایخ ما ترتکانی در حکم حادثه را کرفتو خواسته شده بود در ان و آنحادثه این است که ترک کرده بود زید دعوای خود را بر عمرو در مدت پانزده سال او دعوا خود را نزد قاضی نکرد، بود بلکه طلب حق خود را کرده بود از عمر چند بار در غیر مجلس قاضی پس مقتضای آن قول گذشته این است که شنیده نشود دعوای زید از جهت نابودن شرط دعوی و صیح پیچ فتوی حاشیه شرط دعوی این است که در مجلس قاضی کرده شود