Page 436

جلد اول ۴۲۷ کتاب دعوی قاضی و ذکر کرده است در فتاوای صغری که همچنین حکم است اگر شخصی مرد و مرا و در داستان غایبان بودند و مر آن مرد و را مالی در شحنه بود در دست کسانی که اقرار کننده گان بودند بآن مال برای آن شخصی حکم کرده شده بود بر او پس قاضی ندهد هیچ چیز یرا از ان مال او تا انکه حاضر شوند وارثان او یا حاضر شود شخصی که حکم کرده شده بود بر او اگر زنده بود و غائب شده بود و ذکر فخر الاسلام نے دفتر قال القاضی هک الله ودیعة او لقطة او هذا القرايق مردوته من مبرق سفر و المالك غائب ولا التفات لان عليه فالقاضي يطلب البيئة فلوا قامها حكم بالنفقة على الغائب كذا امراة الغائب فان القاضي يكلفها اقامة البينة على النكاح و و علی ان للمزوج مال وديعة عند حاضر فلوا قامت فرض لها النفقة (جامع الفصولین) و ذکر کرد است فخر الاسلام نزدوی مردی شخصی گفت مر قاضی را که این چهار پای امانت است نزد من یا یافته شده است یا گفت که این غلام گریخته است از خواجه خود واپس اورده ام او را از مدت سفر که سه روزه راه است و حال آنکه مالک آن غایب است پس امر کن مر ابنفقه کردن بر ان از جهت انکه رجوع کنم بر مالک آن با نچه که نفقه کرده ام بر آن غلام بپس درینصورت قاضی طلب کند از شخص شاهد انرا پس اگر گذرانید شاهدان را قاشی بحقه شود حکم کند قاضی به فقه آن بر آن غائب و همچنین است حکم زن مرد غایب پس بدرستیکه قاضی کلیف کند بزا نزان بگذرانیدن شاهدان بنکاح آن غائب با آنزن با نیکه مرآن مرد غایب امال امانت است نزد شخص حاضری پس اگر شاهد ان گذرایند انزن همین طریق مقرر کند قاضی برای انزن نفقه اور او در مال آن غایب که شوهر اوست وكذاك عبد فى يدى رجل جاء رجل وادعوانه ملكه اشترا من فلان الغائب واقام البينة نقضي بالملك للحاضر بالشر أعلى القاع ولولم حضر البائع وانكر لا يلتفت الى انكار (فصول عمادی) و همچنین حکم است اگر غلامی در دست مردی فایده درید خصومت مر قاضی را کسها انده بیماری درامدن باش پنهانست وصحت در غایب ستامون