Page 33

جلد اول ۲۲ مقدمه المفتی اذا ذیلت روایة فی کتاب معتمد بالاصح او الاولی او الاوفق او نحوها (رد المحتار) مما كان بصيغة افعل التفضيل كالاوجه والاحوط (طحطاوی) ولم يذيل مخالفها بشیئ فله ان یفتی بها وبمخالفها ایضاً اتی شاء (رد المحتار) لان افعل التفضيل یفيد ان الرواية المخالفة صحيحة ايضا فله الافتاء بای شاء منهما وانكان الاولى تقديم الاولى لزيادة الصحة (رد المحتار) پس تر دیدیم در رساله اداب مفتی که وقتی که واقع شود در اخر روایتی در کتاب معتمدی لفظ اصح یا لفظ اولی یا لفظ اوفق یا مانند این لفظها از ان لفظهائی که بصیغه اسم تفضیل باشد مانند لفظ اوجه و لفظ احوط و واقع نشده باشد در اخیر روایت دیگر که مخالف آن است هیچ چیزی از لفظهای فتوی پس هست مر مفتی را که فتوی کند بهمان روایت و نیز رواست که فتوی کند بمخالف آن روایت بهر کدام که رضای او شود زیرا که صیغه اسم تفضیل فایده میکند که روایت مخالف آن نیز صحیح است پس مر او راست فتوی کردن بهر کدام از ان دو روایت که رضای او شود و اگرچه بهتر پیش کردن عمل است بر روایت اول که در اخیر آن اصح و مانند آن است از جهت فایده در بیان واقع شدن در اخر مسئلة لفظ صحیح و ما خوذ و علیه الفتوی زیاده بودن صحت در آن واذا ذیلت بالصحيح او المأخوذ به او به يفتى او عليه الفتوى (رد المحتار) ونحوهامما يفيد ضعف الرواية المخالفة (رد المحتار) لم يفت بمخالفها (رد محتار) وهذا بخلاف ما اذا وجد التصحيح في كتاب آخر للرواية الأخرى فان الاولى تقديم المتفق عليه (رد المحتار) الا اذا كان في الهداية مثلا هو الصحيح وفي الكافى مخالفه هو الصحيح فيخير فيما والا قوى عنده ولا يليق لزمانه والاصلح (رد المحتار) الذي يراه مناسباً في تلك الواقعة (رد المحتار) و وقتی که واقع شود در آخر روایتی لفظ صحیح یا لفظ ماخوذ به یا لفظ یفتی یا لفظ علیه الفتوی و مانند انها از ان لفظها ئیکه فایده میکند ضعیف بودن روایت مخالف آنرا فتوی نکند مفتی بر روایت مخالف ان و این حکم بخلاف آن صورت است که اگر موجود شود تصحیح مر روایت دیگر را