Page 279

جلد اول ۲۷۰ کتاب ادب القاضی و اگر مدعی علیه بود که تحقیق گریخته بود پیش از رسانیدن مدعی آن نوشته قاضی اول را بآن قاضی که بسوی او نوشته شده پس گفت مدعی مر قاضی دویم را که این نوشته قاضی فلان شهر است بسوی تو که بین شاهدان من هستند باین نوشته پس بشنو شاهدی ایشانرا و نوشته کن برای من بسوی قاضی فلان شهر نوشته را پس بدرستیکه آن قاضی دویم نوشته کند بآن قاضی آن فلان شهر دیگر بقول تمامی علمای همه تعالی و مر قاضی دویم را اختیارست اگر رضای اوشود ثبت نوشته کند نوشته قاضی اول اور نوشته خود زیرا که دلیل بر حق مدعی نوشته قاضی اول است و اگر رضای او شود ثبت نکند نوشته قاضی اول را در نوشته خود و حکایت کند در ان نوشته خود آن دلیل را بحق مدعی پس آن قاضی دویم که دویم بار بسوی او نوشته شده است وقتی که برسید آن نوشته با و یکجا کند مدعی و مدعی علیه را وبخند آن قاضی آن کار را آنمیکرد آن قاضی که در اول سو او نوشته شده بود اگر مدعی علیه در شهر او میبود و همچنین کار کند قاضی چهارم و قاضی پنجم و قاضی ششم زیرا که نوشته قاضی بسوی دیگر قاضی بمنزله شاهد یست پس چنانکه رد امیشود شاهدی برشاهد ی اگر چلیار باشد همچنین می شو نوشته قاضی بسوی قاضی دیگر اگر چه بسیار باشد فان رجع المقال القاضى الكاتب الاول بالکتاب قال لا بداء اخرجه للوجه خصمي في ذالبلد فانه لا يكتب ذلک حتي يرد عليه ذلک الكتاب فارد الان يكتبه لان القاء الكتاب ان يكتبه ثانيا قبل ذللفها لكا للبيع الهلاك لا يمنعوان يبين الكتانه فلكن له مران الے لك بعد انحقه لمعزونيه الله کذا فی الذخیره (المکطوس) پس اگر بازگشت طلب کننده حق بسوی قاضی نویسنده اول و گفت که بنویس برای نی بسوی قاضی دیگر شهر زیرا که بدرستیکه نیا فتم خصم خود را در آنشهر که نوشته کرده بودی بسوی قاضی آنشهر قاضی نوشته نکند برای او آن نوشته دو یم را تا که باز آرد با و آن نوشته اول را پس وقتی که باز آورد آنرا در بمان حال نوشته کند برای او دیگر نوشته را واگر بدرستی قاضی نویسنده اراده کرد که نوشته کند براحی او نوشته را دونی پیش از باز آوردن آن نوشته اول ا و با وجود اینکه ممر او رانیت آن نوشتن دو یم میشاید اینکه بیان کند در آن نوشته دو یم که بدرستی آن قاضی نوشته کرده بود برای انطلب کننده حق یکبار بسوی قاضی فلانشهر فایده در اینکه مدعی بخواهد از قاضی نوشته نوشته کند بقاضی شهر دیگر