Page 276

جلد اول کتاب ادب القاضی ٢٦٤ دیوان رحلا بها الى قاضی الکوفه وقال لی علی رجل یقال له فلان فلان بن کذا کذا درهما وقد صار الی البصرة فاسمع شهود علیه واکتب الی قاضی البصرة الی خصمی بها والا یکتب کا قاضی البصرة الی قاضی فارس ان كان بها يريد ان قاضی الکوفة یسمع شهوده ویکتب الی قاضی البصرة او قاضی فارس و اگر بدرستی مردی آمد نزد قاضی کوفه و گفت که مرا بر مردی که گفته میشود او را فلان بن فلان این و اینقدر درم دین است و تحقیق گفته شده است که بدرستی آنمرد در بصره است پس بشنو شاهدان مرا بر آن مرد و بنویس برای من نوشته را بسوی قاضی بصره پس اگر خصم من در بصره بود مدعا حاصل بوجہ نیکو و اگر خصم من در بصره نبود قاضی بصره بنویسد برای من نوشته بسوی قاضی فارس اگر خصم من بفارس بود پس بدرستی که درینصورت قاضی کوفه بشنود شاهدان او را و بنویسد نوشته را بسوی قاضی بره و لو كان المدعي قال لقاضي الكوفة اكتب إلى قاضي البصرة وإلى قاضي فارس يكون في كتابي من فلان بن فلان قاضی الکوفة الى فلان بن فلان بن فلان قا البصرة وإلى فلان بن فلان بن فلان قاضي فارس ان اصبت خصمي بالبصرة دفعت الكتاب الى قاضي البصرة وان كان بفارس دفعت الكتاب الى قاضي فارس ذلك لا يجوز يكتب للقاضي الأول ويشهد الشهود ان کتابه هذا الی فلان بن فلان قاضی البصرة والي فلان بن فلان قاضي فارس فاي القاضيين وقع عليه كتابة هذا نفذه و يعمل به رقم قاضی و اگر بوده مدعی که گفت مر قاضی کوفه را که بنویس برای من بسوی قاضی بصره و یا بسوی قاضی فارس که باشر در آن نوشته تو اینک این نوشته از جانب فلان بن فلان بن فلان قاضی کوفه است فرستاده شده است بسوی فلان بن فلان بن فلان قاضی بصره و یا بسوی فلان بن فلان بن فلان قاضی فارس تا اگر رسیدم و یافتم خصم خود را در بصره میدهم آن نوشته را بقاضی بصره و اگر آن خصم من در فارس بود میدم آن نوشته را بقاضی فارس روا نمیشود این نوشتن در قول امام ابو یوسف رحمہ اللہ علیہ بنویسد تھا اول این نوشته را و شاهد بگیرد شاهدانرا که بدست که این نوشته ست روانه کرده ام آنرا بسوی فلان بن فلان فایده در اینکه بگوید مدعی قاضی را که نوشته کن بقاضی بصره یا قاضی فارس