Page 263

جلد اول ۲۶۴ کتاب ادب القاضی پس اگر اقرار کرد بآن مهرا و بفرماید او را بدادن آنمهر بوکیل آنزن اگر آنزن که وکیل گردانیده بود او را نجھے و بدعوی کردن در نفقه خود برای زنیکه آن قاضی مقرر کند برای آنزن در هر ماه نفقه معلومه را و در هر سال کثو معلوم را پس وقتیکه رسید آن نوشته قاضی بآن قاضی که نوشته شده بسوی او قبول نکند گواها را مکر بقسم گویرین پس وقتیکه ثابت شد آن وکالت نزد آن قاضی بپرسد شوهر اورا از مهرا و پس اگر اقرار کرد بان مهر بیراندا ازو و مقرر کند از نفقه و پوشاک آنقدر برا که صلاحیت و کفایت همسرته باشد برای آنزن همچنین ذکر شده کانون وانکان المدعی یدعی دارا بالارث فالقاضی لکاتم یکتب فی کتابه وذکوان فلا فابن بن فلان مات ثم یکتب و ترک دارا بالکوفة فی بنجر فلان بن فلان الی اخر ما ذکر ناد کانت هذه الدار ملکا وحقا لفلان بن فلان بن فلان في يده وتحت تصرفه الی ان توفی وخلف فلانا لاوارث له غير وترك هذه الدار المحدودة ميراثا له ولا ينبغي ان يكتفى ملاقیام الدين ملا عبد الکریم يذكر المدعى ولا علم له وارثا غيره ثم يذكر واتانی فلان المدعی بفلان وفلان فشهدا صحيح است ان فلان بن فلان بن فلان قد توفی الی آخر ما ذكرنا ( عالمگیر ) واگر بود مدعی کر تو میکند سرائی را بسبب میراث پس قاضی نویسنده بنویسد در نوشته خود بسوی قاضی دیگر این اد که کرمی که بدرستی فلان بن فلان بن فلان مرده است بعد از ان بنویسد که میراث گذاشته است آن مرده برائی در کوفه در قبیله فلان بن فلان تا آخر آنچه پیش ذکر کردیم و بنویسد که این سرای حق و ملک بود مر فلان بن فلان بن فلانرا و در زیر تصرف دست او بود تا زمانیکه فوت شد و وارث گذاشته فلان مدعی را که دیگرار نیست مر اور ا غیر از او و میراث گذاشته است برائی و انسرایرا که حدود آن معلوم است نمیستاید قاضی را که اکتفا کند بذکر کردن مدعی باین که نمیدانم آن مرده را دیگر وارثی غیرا و خود بعد از ان بنویسد که آورد نزدمین فلان مدعی فلان فلانزا پس شاهدی دادند ایند و نفر بر اینکه فلان بن فلان بن فلان تحقیق مرده است تا آنچیزی که پیش ذکر کردیم سجا جا و اما القاضي مقالكان لفلان بن فلان على الف درهم وقد ابلوا