Page 260

جلد اول ۲۵۱ كتاب اداب القاضی رجل ذكرانه فلان بن فلان الغائب هذه الشارة الى ان توكيل الغايب صحيح وهو المذهب لعلمائنا رحمهم الله تعالى الا انه لايلزم الموكل قبل قبوله دفعاً للضرر عنه كما فى توكيل الحاضر ثم اذا وصل الكتاب الى المكتوب اليه فالقاضي يحضر الذي في يده الدار على قول ابى حنيفة رح فينبغى ان يسأل الوكيل البينة على انه فلان بن فلان ثم يسأله البينة على الكتاب وكذا الجواب فى الوكالة فى الدواب والرقيق والعروض والوديعة والدين قال والوكيل بالخصومة فى الداران يخاصم من نازعه على الاطلاق التوكيل ولوكان الموكل سمى رجلاً بعينه فليس له ان يخاصم غيره وليس للوكيل القبض الا ان يواجرالدار ويكون خصما لمن آجرها منه (عالميگرى) گفته است با مهم رحمة الله عليه وكتاب وکالت که مردی وکیل کردانید مردی را بدعوی و گفتگوی در سرای که آن سرای در غیر همراه بود و وکیل ساختن او را بقبض کردن آن سرای و باجاره دادن ان خواست در خصوص نوشته قاضی را بسوی قاضی دیگرپس قاضی در صورت نوشته کند برای او نوشته را بسوی قاضی دیگر بعد از ان اگر بود قاضی نونده که شناخت آن وکیل می آید ثبت کند شناختن و را در ان نوشته خود و اگر شناخت و را بنویسد که شخص سوال نمودم از او که نام را براینکه او فلان پسر فلانست باشد انچیزی که پیش از ان کرده بعد از ان بنویسد که تحقیق او وکیل گردانید فلان پسرفلان را ذکر کند نام ونسب آن وکیل را بطریقی که پیش ذکر دیم آن را از طرق نوشتن پس اگر آن وکیل گیرنده وکیل که بود فلان را بقبض ان سرای بنویسد که وکیل گردانیده است آن وکیل را بقبض کردن ان سرای که درکوفه درمحله بوفلان است و اگر وکیل کرده بود او را بدعوی وگفتگوی در ان سرای بنویسدکه وکیل کرده است او را بدعوی و گفتگوی دران سرای او که بود است پس حاصل کلام اینست که بدرستی میباید مقاضی را که ذکر کند در ان نوشته خود انچیزی را که وکیل گردانیده است و را بانچیز بعد از ان که آن وکیل حاضر بود نوشته کند قاضی چهره او را از جهت زیادت در شناختن و و اگر ترک کرد بیان چهره او را ضرر نیست اور ا اگران وکیل غایب بود در کوفه نوشته کند قاضی که وکیل گردانیده است مردیرا و ذکر کرده است وکیل دیگران مرد