Page 256

جلد اول ۲۴۴ کتاب ادب القاضی ابو جهتمام و اگر مدعی علیه مردی مشهور بود حاجت نیست باین تعریف بلکه بنویسد که دعوی کرد این بر فلان بن فلان و چاره نیست از نوشتن اینکه مدعی دعوی میکند که آن مدعی علیه غایب است ازین عبد الکریم شهر و بنویسد قاضی نویسنده این را که ثابت شده است نزد من غایب بودن آن مدعی علیه بشهادت عادلان بعد از ان بنویسد که آمد می علیه امروز باشنده است بلان شهر همچنین ذکر شده است در کتاب حفیظ لاعب الله ثم يكتب هومجا حد لدعوى المدعى هذه وشهوده على صحة دعواه ههنا ويعدرعليه بتجيته وبينهم فسألني الاستماع الى شهادتهم لاهليت بما صح عندى من شهادتهم لو القاضي فلان فاجبته اليه فاحضرهم وهم فلان وفلان يكتب اسم كل واحد ونسبه وقبيلته فایده ونجارته انكان تاجرا ومسكنه ومصلاه ومحلته بتمام التعريف فشهد كل واحد من هؤلاء الشهد اینکه بعد از ان بنویسد بعددعوى المدعى هذا والاستشهاد منهم شهادة متفقة متفقة اللفظ والمعنى هكذاروى عن محمد قاضی منکری مدعی علیه را رحمة الله علیه (بعلا مکروی) بعد از ان بنویسد قاضی نویسنده که آن مدعی علیه منکر است از دعوای این مدعی و نام و نسب مسکن شاهدان را و کیفیت شهادترا و شاهدان او بر صحیح بودن دعوای او درین شهراند و دشوار است بر او جمع کردن میانه مدعی علیه شاهدان خود پس سوال کرد این مدعی از من شنیدن شاهدی شاهدان را تا که بنویسم چیز برا که صحیح شده است نزدن از شاهدی ایشان بسوی فلان قاضی پس قبول کردم سوال او را پس حاضر کردشابدانراکه آن شاهدا ان و فلانند بنویسد نام هر شاهد را و نسب و قبیله او را و سوداگری او را اگر سوداگر بود و جای شابش اورا و سجاد او را و محله او را بتعریف تمام پس بنویسد که شاهدی ادند هر کدام ازین شاهدان بعد از دعوای این مهر و پس از خواستن شاهدی از ایشان شاهدی را برابر بدعوای مدعی موافق کرده شده لفظا و معناً على القيم شاهدی ایشان همچنین روایت شده است از امام محمد رحمه علیه قالو او ينبغى ان لا يكتفي بهذا القد بل يفسر الشهادة ويبينها فيكتب اصالاول فشهد بكذا ويفسر شهادته ويصحها فانكان المدعى به عقار ا يذكر موضعه وحدوده الاربعة وانكان غلا ما يذكر اسم العبد