Page 154

جلد اول ۱۲۵ هديتة بما رواه البخارى عن ابی حميد الساعدى قال استعمل النبي عليه الصلوة والسلام رجلاً من الازد يقال له ابن اللثبية على الصدقة واسمه عبد الله فلما قدم قال هذا لكم وهذا اهدى لى فقال عليه الصلوة والسلام هلا جلس فى بيت ابيه او بيت امه فينظر ا يهدى اليه ام لا قال عمر بن عبد العزيز كانت الهدية على عهد رسول الله صلی الله عليه وسلم هدية واليوم رشوة تعليله دليل على تحريم الهدية التي سببها الولاية ( عيني ابن) وعن مسروق قال القاضی اذا اخذ الهدية فقد اكل السحت ( عينى شرح هداية ) ويجب ردها على صاحبها فان تعذر ردها على مالكها ( جو) لعدم معرفته او بعد مكانه ( درمختار) وضعها في بيت المال الى ان يحضر صاحبها فتدفع له كاللقطة كما في فتح القدير فان كان المهدى يتاذى بالرد يقبلها ويعطيه مثل قيمتها كذا في الخلاصة وفي المضمرات اذا دخل الهدية له من الباب خرجت الامانة من الكوة والفرق بين الهدية والرشوة ان الرشوة ما كان معه شرط الاعانة بخلاف الهدية ( بحر) وقاضی قبول نکند هدیه را از هیچکس مگر از قریب محرم خود یا از ان کسانیکه جاری باشد میان ایشان عادت دادن هدیه بهدیکر پیش از ولایت قضا یعنی قاضی هدیه را قبول نکند ازین جهت که روایت کرده است امام بخاری رح از ابی حمید ساعدی که او کشته بود که عامل کرده بود رسول الله صلی الله علیه وسلم شخصی را بصدقه گرفتن که از قبیله از دبو د گفته میشد او را ابن ثنیه و نام او عبد الله بود پس وقتیکه آمد گفت که این اشیا برای شما است و این چیزها پیش کشی آورده شده است بر امین پس گفت رسول اکرم صلی الله علیه وسلم پس چرا نمی نشست در خانه پدر فایده در فرق میان هدیه و رشوت