Page 136

جلد اول ۱۳۷ كتاب القاضي بی نوشته صوبيت دعوا على دراپس بكويد مدعى عليه را كه چه ميكوئی در جواب مدعى خود پس اكر اقرار كرد مدعی علیه بآن چیزیکه دعوا می اثر اكرده بود مدعى براه نوشته كند قاضي اقرار مدعى عليه را در ان كاغذ و امركند مدعى عليه با دا كردن حق شید واگرا نكار كرد نوشته كند قاضی انگار مدعی علیه را در ان كاغذ پس امركند مدعى را بگذراندن شاهدان این طريق که ذكر شده در عرف علمای شمت مین و بجه اماد رعرف ما اینت كه مدعی بباید نزد نویسنده قاضي پس خبر كند نويسنده را بكيفيت دعواسی خود و بیان کند مدعی نزد او صورت دعوا خود را پس آن نویسنده نوشته كند صورت آن دعوای را بعد از ان بباید نز د قاضی همراه خصم خود و دعوا بكند بر مدعی علیه پس اكر اقرار كرد مدعى عليه نوشته كند قاضي اقرار مدعى عليه را در ان كاغدوامركند مدعی علیه را بدادن حق مدعی و اکر انکا را و در امرکند قاضی مدعی را بگذرانیدن شاهدان پس اگر اورد مدعی شاهدان را و شاهدی دادند نزد قاضی ترتیب نوشته کند قاضی شادی شهر هر را علیحده و نوشته کند نام شاهدان و نام پدر و پدر کلان ایشان وا بگذارد قاضی میان هر دو خط جای سفید را برای بیان نمودن یی هر کدام از ایشان بان ويكره تلقين الشاهد ومعناه ان يقول له أشهد بكذا وكذا (هدايه) و مكروه است تعلیم دادن قاضی طریقه شاهدهی را بر ا شی و معنای آن این است که بکوید قاضی مرشاهد راکه ایا تو شاهدی میدهی چنین چنان و استحسنه ابویوسف رح فيما لا تهمة فيه (وقایه و مختصر وهدايه) وينبغى ان يفتى بقوله (جامع الرموز وتسمية بالاستحسان دليل على ان المختار عند المصنف رح قول ابي يوسف رح (نهاية وتأخير قول ابي يوسف رح يشير الى اختياره (چلپى) ولا يكره تلقين احد الشاهدين للآخر بالاجماع (جامع الرموز) ومستحسن نكو شمرده است امام ابو يوسف رحمه الله علیه تعلیم دادن شاهد را در جائیکه تهمت دران نباشد و بباید که فتوی داده شود بقول امام ابو یوسف رحمة الله علیه در يكمكر تلقین و تعلیم دادن قا شاهد انزا نامبر دهم مهم است