Page 894

جلد چهارم ۸۸۵ کتاب الدعوی انبان و گفت آن وارث که جزاین نیست که وصیت کرده است آن مرد و برای این مرد دیگر با تقلام خود که گفته میشودمرا و ما برنخ در است گوی کرد مرا و یا آن مرد یکه اقرار برایش کرده شده بآن پس قاضی حکم کند برای صاحب گواهان بماله نام و حکم کند برای آن مرد یکه اقرار برایش کرده شده ببر پنج و هیچ چیزی و اگر خرید وارث او آن سالم را به بر پنج رواست خریدن او و همچنین رواست اگر خریدا و را بزار درم ولیکن در صورت اول ضامن میشود وارث آن مرده برای مردیکه اقرار برایش کرده شده به بر پنج قیمت ببرنخ را و درصورت دویم امر کرده میشود بسپردن برنج بمرد یکه برایش اقرار کرده شده به آن رجل مات و ترک عبدا قيمته الف درهم لا مال له غیره فاقر الوارث ان الميت اوصی بهاذا العبد لفلان وانى اجرت وصيته بعد موته واقام رجل بينة ان له على الميت الف درهم وجحده الوارث دينه فان القاضي يبيع العبد بالدين ويقضى الدين من ثمنه وان اشترى الوارث العبد ورجع العبد اليه بهبة او وصية او ميراث فاراد المقر له ان ياخذ من الوارث باقراره له بالوصية لا سيل عليه ولو ظهر ان الشهود على الدين كانوا عبيدا فالقاضي لا يبطل البيع لكن يدفع الثمن الى الموصى له ولو ان الغريم مات بعد ما قبض الثمن وورثه وارث الميت الأول فان ورث تلك الالف بعينها فللمقر له ان يأخذها وان ورث ما لا آخر غير تلك الالف يباع منه بقدر الف درهم و يدفع ذلك الى المقر له ولولم يرثه وارث الميت ولكن أوصى الميت للمقر بتلك الألف بعينها كان على الوارث ان يردها على المقر له وان كان أوصى له بمال آخر يعطى من ذلك المقر له قدر الف درهم ولولم يكن شيئ من ذلك ولكن وهب لغريم المقر تلك الألف بعينها أوالفا أخرى ان كانت الهبة