Page 89

جلد چهارم کتاب الدعا ولوکتب لزیق ارض میان دهی تکفی کذا ذکره الشارح وقال الارض میاندهی قد تکون للغائب وقد تکون ارضا ترکه مالکه علی اهل القرية بالخرج وقد تکون ارضا ترکت لمرعی دواب القرية من وقت الفتح فهو میاندهی فهذا الفقه ما الحصل زانکم) اگر نوشته کرد مدعی که متصل است بزمین میان دهی کافی نمی شود همچنین ذکر کرده است انکی را شارح وگفته است زیر اکه زمین میان دهی کاهی میباشد از شخصی غایب و کاهی میباشد زمینی که گذاشته باشد آنرا صاحب آن برای مردم آمده بخراج دادن آن و گاهی زمینی میباشد که گذاشته شده باشد برای چرانیدن چهارپایان ده از وقت فتح کردن آن در ایام اسلام پس آنزمین میان ده است پس باینقدر حاصل نمیشود تعریف ولوذکر ثلثة من الحدود وسکت عن الرابع یکتفی بها عندنا وان ذکره وغلط فیه لا لانه یختلف به المدعی فلا یجوز بالاتفاق حتی لو قال المدعی علیه لیس هذا المحدود فی یدی وقال لیس علی تسلیم هذا المحدود فانه لا تتوجه علیه هذه الخصومة (هدایه وعینی و درمختار وعالمگیری و فصول پس اگر بیان کرد سه حدود را و خاموش شد از حد چهارم اکتفا کرده میشود بآن نزد علما مارحمهم الله بخلاف این که غلط شود در حد چهارم زیرا که مدعابآن غلط مختلف می شود پس روا نمی شود باتفاق تا آنکه اگر گفت مدعی علیه که این محدود در دست من نیست یا گفت لازم نیست بر من سپردن این محدود پس بدرستی که این دعوای مدعی بروی متوجه نمی شود وفی المحیط ولایکتفی بذکر الحدین ویکتفی بذکر الثلثة ثم کیف یحکم بالحد الرابع في هذه الصورة قال الخصاف رحمه الله الثانی وقفه اذا قضيت بثلثة حدود جعل الحد الرابع بازاء الحد الثالث حتی ینتهی الی جدار الحد الاول کذا فی المحیط (عالمگیری وبحررائق وفصول عمادی) در کتاب محیط مذکور است که اکتفا بر کرده