Page 808

جلد چهارم ۷۹۹ كتاب الدعوى و اگر آورد آنزن هردو ولد را بزیاده تر از مده دو سال پس شوهر نفی کرد نسب هردو ولد را لعان کرده میشود لعان در میان آنمرد و آنزن و قطع میشود نسب آن هر دو ولد از ان مرد و اگر آن مرد نفی کرد نسب ولدی اول از ان دو ولد مستقر قرار کرد نسب ولد دوم پس هردو یکی تولد پسر او است و لازم است بر او حد و اگر آورد آنزن یکی را از تولد را بکمتر از وقت دو سال و آورد دیگر ولد بزیاده تر از وقت دو سال پس بنا بر قول امام ابو حنیفه و امام ابو یوسف حکم متصور در صورت اول برابر است اگر آنطلاق طلاق باین بود یا طلاق بود پس اگر آورد آنزن ان هردو ولد را بکمتر از وقت دو سال پس جانمرد حد قدف لازم است بسبب نفی کردن نسب آن هر دو ولد پسر اوست اگر آورد آنزن یکی از ان دو ولد را بیسیارتر از وقت دو سال ثابت نمیشود نسب آن ولد از انمرد و اگر او نفی کردنسب ان هر دو ولد را نیست حد بر انمرد و نیست لعان و اگر آورد یکی ان هردو را بکمتر از وقت دو سال بیک روز و آورد ولد دوم را بیسیار از دو سال بیکروز پس نزدیک امام ابو حنیفه و امام ابو یوسف حکم این مسئله و مسئله اول برابر است همچنین در محیط واذا طلق الرجل امرأته ودخل بها و قد ولدت حبل بها ثم تزوج ثانیا ثم جاء بولد لاقل من سته اشهر من وقت النكاح الثاني فتعاه فانه يلاعن بينهما ويفرق بينهما والولد ثابت النسب الان وان جاءت به لسته اشهر فصاعدافانه يلاعن ويقطع نسب الولد كذا في المحيط (علیك ) و اگر طلاق کرد مردی زن خود را بیک طلاق باین در حالیکه دخول کرده بود با انزن پس نکاح گرفت او را دوم بار پس آورد آنزن ولدی را بکمتر از ششماه از وقت نکاح دوم و شوهر او نفی کرد نسب آنولد را پس بدرستیکه لعان می کرده میشود در میان ایشان و جدائی کرده میشود در میان ایشان و نسب آنولد ثابت است از پدر او اگر آورد آنزن آن تولد را بوقت ششماه یا زیاده از وقت ششماه پس بدرستی لعان کرده شود میان ایشان و قطع میشود نسب آنولد از و چنین است در محیط مسئله توجیت امراة حبل بها و ولدت منهما لم یولد الاول تصادق امان منهما فيكون الاول من لم يتصلون به الاول نضوم القادران التصلون منها لا يجعل منهما بات جاء بولد لا كثر من سنتين