Page 805

کتاب الدعوی جلد چهارم و اگر آن غلام مرده بود یا زنده ولیکن منکر بود انان نکاح پس بدرستی نسب آن غلام ثابت میشود از آن مرد که آن غلام گذرانیده است گواهانرا که بدرستی من پسر او هستم و میراث میبرد از او و حکم کرد میشود بآن کنیز برای آنمرده و میگردد او ام ولده مراو را و حکم کرده میشود بآزادی آن کنیز مردن خواجه او چنین است در محیط ولوان رجلا مات وترك مالا فاقام الغلام البيئة انر ابن الميت من امته فلانة ولدت في ملكه واقر بذالك واقام رجل البيئة ان هذا الام عبدة وامرأته زوجها من عبدة فلانا ولدت هذا الغلام على فراشه والعبد حي يدعى قضيت للعبد بالنسب وقضيت بالام ان كانت حية للمدعى كذا فى المبسوط (عالمگیری) واگر مردی مرد و گذاشت مالی را پس گذرانید کودکی گواهانرا که بدرستی من پسر آنمرده ام از فلان کنیز او که زاده است مرا در ملک آنمرده و آنمرده اقرار کرد بآن مرد دیگر گذرانید گواهانرا که بدرستی این پسر غلام من است و ما در او کنیز من است که بنکاح داده ام او را بفلان غلام خود و زاده است این پسر را برخورد او وحال آنکه آن غلام زنده بود و دعوی می نمود او را گفته است امام محمد رح که حکم میکنیم برای آن غلام بنسب آن پسر و حکم میکنیم بمادر او اگر زنده بود برای آن مدعی چنین است در کتابت بوط الفصل الثانی عشر في نسب المطلقة والمعتدة عن الوفاة فصل دوازدهم ثابت است در بیان احکام نسب الذی نکه طلاق کرده شده باشد و زنیه در مد شدن و جوابی رجل تزوج امراة ثم طلقها قبل الدخول وتزوج بابنتها فجاءت الام بولد لا قل من ستة اشهر من وقت الطلاق فنفاه قال ابو یوسف بانت منه امراته ولان يتزوج الام بعد ذالك ولا يمنعه عن ذالك غير ان نكاح البنت كان جائزا (قاضیخان) مردی بنکاح گرفت زنی پر طلاق کرد او را پیش از دخول کردن بآن زن بنکاح گرفت دختر آنزن را پس آورد ما در آن دختر ولید را بکمتر از ششماه از وقت طلاق کردنش پس نفی کرد انمرد نسب آن ولد را از خود گفته است امام ابویوسف رح که جدا کرده