Page 797

۷۸۸ جلد چهارم كتاب الدعوى پس بنابر قول امام ابو حنيفه رح صحيح نميشود دعوای او و آزاد نميشود آن ولد بسبب است گوى كردن ايشان يك ديگر خود را و آن كنيز ام ولد ه موقوف است هر كدام ايشان كه مرد آن كنيز آزاد ميشود همچنين ذكر كردند ا در كتاب ذخيره ولو اقرانه زوج امته رجل غائبا وهى توعى لم يصح ثم جاءت بولد بعد قوله لستة اشهر فادعاه المولى لم يصدق (مبسوط السرخسی) و اگر مردی اقرار كرد كه بدرستى بنكاح داده ام كنيز خود بمردى كه غایب است حال آنكه او زنده است نمرده است پس آن كنيز آورد ولد يرا بعد از ان كه گذارد از وقت شش ماه بس دعوی كرد او را خواجه او راست گوی كرده نمیشود در دعوایس الفصل الحادى عشر فى تحميل النسب الغير وما يناسب ذلك فصل یازدهم بابست در بیان بار كردن نسب بر غیر خود و در بیان آن چیزی كه مناسب است ببان واعلم ان دعوى الاخوة ونحوها مما لو اقر به المدعى عليه لا يلزمه شى لا يصح مالم يدع قبلها ما لا قال فى الولولى لو ادعى انه اخو لابويه فيجعل قان القاضى يسأله الك قبله ميراث تدعيه او نفقة او حق من الحقوق التي لا يقدر على اخذها الا باثبات النسب فان كذلك يقبل القاضى بينته والا فلا خصومة بينهما (ريع المختار) بدان كه بدرستی دعوای برادری و مانند آن از ان نسبی كه اگر اقرار كند مدعى عليه بآن لازم نشود او را شنيده نميشود آن دعوى تاكه دعوی نكند نز دا ومالی را گفته است در كتاب ولوا لجيه كه اگر شخصی می كنى كه بدرستی من برادر این مدعی علیه میباشم از پدر و مادر و منکر شد مدعا علیه پس قاضی بپرسد او را كه ایا هست مرترا نزد او میراثی كه تو دعوی میکنی آنرا یا نفقه یا دیگر حق از حق ہائیکہ تو ان حاصل نمیشود گرفتن این حق ها مگر بثابت كردن نسب پس اگر چنین بود قبول كندر قاضى كواهان اور اثابت كردن نسب او و اگر انچنی نبرین هیچ دعوی درمیان ایشان رجل ادعى اخوانه اخ فى امية املك ادعى بينهما الميراث او النفقة لم يصح حواية فضيه بانه اخو وكان ذلك قضاء على جميع الاخوة والورثة وان لم يدع بينهما ما لا لا يمكنه اثبات الأخوة ولو اقر المدعى عليه انه اخي لا يصح (خزانة المفتين) مردی دعوی نمو برد یگری كه او برادرست بیدر و مادری پس اکرام فایده دعوی بران نسبی كه اگر مدعا علیه بران اقرار كند بر او لازم نشود مانند برادری صحیح نمی شود بدون دعوی حقی با آن دعوی می کرد