Page 718

جلد چهارم ۷۰۱ کتاب الدعوی دعوی کرد بردیگری که بدرستی ضامن شده است برای من که اگر مرد فلان و بیان نکرد امانت مرا و آن امانت اینقدر است پس ضامنی آن برمن است و بتحقیق مرد و است آن فلان و بیان نکرد و ہتا مانت مرا وگذرانید گواہانرا بر او ابا شنید میشود این دعوی یا نه پس تحقیق بعض مشایخ رح گفته است که شنیده میشود و در دعوای ضامنی ناچاریست از انکه مدعی بگوید که من اجازه کردم ام آنرا د مجاسر رضا و باین قول فتوی کرد ہ شیخ الامام ظہیر الدین رحمہ اللہ تعالی علیہ لو اقام علی الحاضر بیۃ ان لہ علیہ وعلی فلان الغائب الف درہم وان الحاضر کفیل عن الغائب بامرہ یقضی علیہما بالالف ولوادعی ان الغائب کفیل عن الحاضر لا یقضی الا بنصیب الحاضر ولو اقام بینۃ علی ان کل واحد کفیل عن صاحبہ یقضی علی الحاضر بخمسمائة بالاصالۃ والخمسمائۃ بالکفالۃ وتثبت علی الغائب الخمسمائة بالاصالۃ لا غیر فالحاصل ان الکفالۃ علی الغائب لا تثبت و الاصالۃ تثبت لا تثبت الکفالۃ علی الحاضر عن الغائب امرا واما بغیر امر فلا کذا فی الخلاصہ حتی اذا عین الغائب علی لحاضر اگر شخصی گذرانید بر مرد حاضر گواہانرا کہ بدرستی مرا بر این مرد و بر فلان غائب ہزار درم است و بدرستی این مرد حاضر ضامن است از طرف غائب با مرا و حکم کرده میشود بر هر دو بآن هزار درم اگر دعوی کرد که آنغائب ضامن است از طرف حاضر حکم کرده نمیشود مکر بر حصه آن حاضر واکر گذرانید گواهانا باینکه هر کدام ایشان ضامن است از طرف دیگر خود ثابت میشود بران حاضر پصد درم بطریق اصالت و پصد درم بطریق ضامنی و ثابت میشود بر غائب بحقصد درم بطریق اصالت نه دیگر چیزی و حاصل این است که ضامنی بر غائب ثابت نمیشود و اصالت ثابت میشود و برا و وقتیکه ثابت شده باشد ضامنی بر حاضر از طرف غائب بامر او و اما بغیر امر او پس ثابت نمیشود همچنین ذکر شده است در خلاصه تا آنزمانیکه نقل کرده است از فتاوای عتابیه باج منها متاعابالف و کفل کل منهما عن الاخر بامره فلقی احدهما و بر هن علیہ حکم علیہ بالالف علیہ نصفہا اصالۃ ونصفہا کفالۃ وان لم یسبق منہ شیئا