Page 66

جلد چهارم 61 کتاب دعوی رقم کر انه گرفتن دستار و حال آنکه آن شاکر و او مرده بود یا غائب بود و دعوی کرد صاحب دستار که بدستی این دستار ملک منست و رسیده است بتو بدست فلان شنیده نمی شود این دعوای او و شنیده میشود وقتیکه بکوید مدعی که تو هلاک کرده آن دستار را و دعوآ کند بر مدعی علیه قیمت آنرا و اکر گفت مدعی که فرستاده ام بتو دستار شنیده میشود دعوای او همچنین ذکر شده است در کتاب خلاصه الفتاوی رجل ادعى متاعاً او دارا في يد رجل انه له واقام البينة فقضى له القاضي بذلك ولم ياخذ من المقضى عليه حتى قام المقضى عليه البينة على ان المدعى اقرانه لاحق له فيه قال محمد ان شهد انه اقر بذلك قبل قضاء القاضي بطلت بطل الملك والقضاء وان شهدا انه اقر به بعد القضاء لا يبطل قضاء القاضي قاضيخان مردی دعوی کرد متاعی یا سرائی را که در دست مرد دیگر بود که بدرستی این متاع و یا سرای از من است و گذرانید گواهان را و قاضی حکم کرد برای مدعی بآنمتاع و یا بآنسرای و نگرفت آنرا از مدعی علیه تا که گذرانید مدعی علیه گواهان را باینکه مدعی اقرار نموده است بر اینکه مراحقی نیست درین متاع و سرای گفته است امام محمد رو که اگر گواهان گواهی دادند باینکه مدعی اقرار کرده بود باین پیش از حکم قاضی باطل می شود گواهان مدعی و حکم قاضی واکر گواهان گواهی دادند باینکه مدعی اقرار کرده بود باین پس از حکم قاضی باطل نمیشود حکم قاضی ولوا دعى مقر ما أو سفرجل يذكر الوزن ويذكر انه حلوا وحامض صغير دعوای انار و بهی او كبيرا (عالمگیری) واکر شخصی دعوی کرد یکبار انار یا بهی را بیان کند وزن آنرا و بیان کند که شیرین است یا ترش خرد است یا کلان ولوا دعى على رجل مائة من من العكل لا تصح بعد بيان السبب لان فى اسلم خالي من اختلاف وفي الاستقراض ايضا كذالك وفي الاستهلاك يجب القيمة وان بين انه ثمن المبيع تصح الدعوى كذا في قاضيحان يذكر في دعوى الذكور المقدار الدقيق الغسيل وغير الغسيل وكذا ينبغي ان يذكر