Page 65

جلده چهارم ۶۰ کتاب دعوی و قبول میشود شاهدان او زیرا که این دعوای او دعوای نوی است همچنین ذکر شده است در فتاوای قاضی خان رجل غصب من رجل شيئا فاقام المغصوب منه البينة على الغصب عدلت فادعى الغاصب ان المغصوب منه اقرانه للغاصب هل يقبل بينة الغاصب والغصب في يده او يأمره القاضي بتسليم الغصب الى المدعي ثم يسأله البينة بعد ذلك على ما ادعى من الا قرار قال محمد رحمه الله تعالى ان دعى بينته حاضرة يقبل بينته واقرا لمغصوب منه في ماله ان كان القاضي يجلس كل خمسة عشر يوما يمهل القاضى الى ذلك كان يمهل ثلثة مند كفيلا بنفسه ذلك ليجيء ببينة مردی غصب کرده بود از مرد دیگر چیزی را پس گذرانید مغصوب منه گواهان را بغصب کردن او و عادلان شدند گواهانش پس دعوی نمود غصب کننده که مغصوب منه اقرار کرده بود که بدرستی این مال از غصب کننده است آیا قبول کرده می شود گواهان غصب کننده در حالیکه غصب کرده شده در دست او باشد یا امر کند قاضی اور ابسپردن آنمال بمدعی بعد از ان بخواهد قاضی شاهدانرا از غصب کننده بآنچه دعوی نموده از اقرار مدعی گفته است امام محمد رح اگر دعوی کرد غصب کننده و گواهان او حاضر بودند قبول کرده شود گواهان او و ثابت بماند غصب کرده شده را در دست او بازگفته شد مرامام محمدرح را که اگر قاضی در پانزده روز یکروز می نشست برای قضاء آیا قاضی مهلت بدهد غصب کننده را تا پانزدهم روز یا نه بد گفت بدهد مهلت او را و بگیرد از وی ضامن بسرۀ بآنمال رجل بعث عمامته الى سرفاء بيد تلميذه ليصلحها فانكر الرفاء قبض العمامة والتلميذ قد مات اوغاب فادعى صاحب العمامة انها ملكي وصلت اليك بيد فلان لا تسمع هذه الدعوى الا اذا قال استهلكتها وادعى القيمة عليه ولو قال بعثت اليك تسمع كذا في الخلاصة ( عالمگيري) مردی فرستاد دستار خود را برای رفوگر بدست شاگر خود برای اینکه اصلاح کند دستار او را و منکر شد