Page 658

جلد چهارم ۶۴۹ کتاب دعوی في كتاب الاقضية اذا تنازعا اثنان في دار كل واحد منهما يدعى انها في يده واقام البينة على ذلك ثمان احدهما قال انا اقيم البينة على ما هو اجود من هذا انا اقيم البينة على ان ابي مات وترك هذه العين ميراثا لى ولا وارث له غيرى واقام البينة على ذلك تقبل فيكون ذلك قضاء على الذي خاصمه وقوله في الكتاب انا اقيم البيّنة على ما هو اجود من هذا اعراض عن البينة التى قام قبل ذلك حتى يصير خارجا فتقبل بينة على الملك كذا في المحيط (عالمگیری) در کتاب قضیه آورده است که اگر دعوی کردند دو مدعی در سرائی هر کدام ایشان دعوی می نمود که بدرستی این برای در دست من است و گذرانند هر کدام ایشان گواهان را بدعوای یدی خود پس یکی ایشان گفت که من میگذرانم گوا با شرا بوجه نیکوتر از ان گواهان میگذرانم باین که پدرا مرده است و اینمال معین میراث گذاشته است برای من بغیر از من دیگر وارث اور وگذرانید گواهانرا بآن گفته خود قبول کرده می شود گواهانش پس این حکم قاضی میشود بر انکس که دعوی کرده است با او و اینقول آنمدعی که در کتاب که من گواهان میگذرانم بوجه نیکوتر از ان اعراض است از ان گواهان او که گواهی داده بودند پیش ازین پس خارج میگردد و قبول کرده میشود گواهان او بملك همچنین ذکر شده است در کتاب محیط مسئله شیخیام الاجل ظهير الدين المرغيناني عن رجلين اختصما دار احدهما يدعى انها ملكه وفي يده والأخر انها في يده وانه احق بها من غيره لما انها كانت اجارة في يده من جهة فلان وقد مات فلان وهى محبوسة فى يدى بمال الاجارة قال تجعل الدار في ايديهما وبعض مشائخ زمانه