Page 621

جلد چهارم ۶۱۲ کتاب دعوی و اگر دعوی کرد مردی مرغ خانگی را که در دست مردی بود که بدرستی این مرغ از خست برامد در ملک من و گذرانید ذوالید شاهد انرا بمانند ان پس بدرستی که حکم کرده می شود بان مرغ برای ذوالید و لو اقام المدعی البینة ان البيضة التي خرجت منها الدجاج كانت له لا يقضى بالدجاج للمدعى و يكون الدجاج لصاحب اليد وعليه بيضة للمدعى كان صاحب اليد غصب بيضة وجعلها تحت الدجاج ( قاضیخان ) بخلاف الامة فانه لو غصب أمة او دابة فولدت عنده ولدا لايملك الولد بل هو لصاحب الاصل (خزانة المفتين ) باضت الدجاجة المعصوبة بيضتان فحضنت الدجاجة اخری و خرج فرخ وحضن الغاصب الاخری تحت دجاجة اخری فالدجاجة وفرخها الذی حضنته المعصوبة منهم وللمالك ان ياخذالفرخ الحاصل تحت الدجاجة الاخری المالكية و اگر گذرانید مدعی شاهد انرا باینکه بدرستی آن تخم مرغی که برامده این مرغ از ان مرا بود حکم کرد نمی شود بان مرغ برای مدعی و آن مرغ مرذوالید را می شود و بر ذوالید تخم لازم میشود مر مدعی راگویا که ذوالید تخم مرغ اورا غصب کرده و آن را بزیران مرغ خود نشانده بخلاف کنیزکه اگر غصب کرد کنیزی یا چهارپائی را پس زادند نزد او ولدی را درینصورت مالک نمیشود انولد را بلکه ولد مرصاحب کنیز و چهارپای راست تخم داد ماکیان غصب کرده شد بدو تخم پس یکی از ان دو تخم را آن ماکیان تربیت کرد و چوزه از ان برامد و آن تخم دیگر را غصب کننده تربیت کرد بزیر دیگر ماکیان و جوزه کشید از ان پس آن ماکیان و آن چوزه او که تربیت کرده انرا خود آن ماکیان مرانکسی را که ان ماکیاں غصب کرده شده و آن چوزه که تربیت انرا غصب کننده کرده مرغصب کننده راست همچنین است محطیه