Page 582

جلد چهارم ۵۶۳ کتاب الدعوی و اگر هر دو بهاء از یک جنس بودند پس بدرستی که قاضی میدهد ذوالسید را همه حق او را از انچه قبض کرده بعد از ان اگر چیزی زیاده ماند نگهدارد آنرا قاضی بر ملک فروشنده و اگر از ذوالسید چیزی باقی ماند برود ذوالیدا ز پی فروشنده و از وی بگیرد حق خود را وقتیکه حاضر شد و این حکم وقتی است که نشد و ادن ذوالید باقرار فروشنده نزد قاضی ثابت شده یا شهادات شده باشد بدیدن قاضی اما وقتیکه ذوالید بخواهد که گواهان بگذراند بنقد دادن او بهاء را برای فروشنده پس بدرستیکه شنیده نمیشود گواهان او ولو كانت الدار في يد ذي اليد اوصدقة اوبيع ولم ينقد الثمن فاقام هذا بيئة انه اشتراها من زيد قبله قضيت بالدار للخارج وادفعها اليه واخذ منه الثمن للبايع ولا اعطى ذاليدمن ذلك شيثاهكذا فى المحيط والذخيرة (عالمگیری) اگر انسرای در دست ذوالسید بطریق بخشش یا بطریق صدقه بود یا بطریق بیع بود و نقد نداده بود بهار اپس این جانان گذرانید گواهانرا که خریده ام آن سرای را از زید پیش از ذوالسید درینصورت حکم میکنم بد انسرای برای خارج و میدهم آنرا بوی و میگیرم از او بهاء را برای فروشنده و نمیدهم ذوالید را از ان هیچ چیزی همچنین ذکر شده است در کتاب محیط و ذخیره عیمن فی ید رجل جاء رجل وادعى انه له اشتراه من فلان الغائب وصدقه في ذلك صاحب اليد فان القاضى لا يأمره بالتسليم الى المدعى قاضيخان) مالی بود در دست مردی آمد مرد دیگر دعوی نمود که تحقیق این مال از من است خریده ام آنرا از فلان غايب و راستگوی کرد این مدعی را ذو السید پس بدرستیکه قاضی امر نکند ذو السید را پسردن آن مال بآن مدعى وان اقام الخارج البينة على الملك المطلق وصاحب اليدالبينة على الشراء منه كافي صاحب اليد الحلية اجماع الا اذا ادعى الخارج عليا فعلا كعصب