Page 572

جلد چهارم ۵۶۳ کتاب دعوی آنغلامی دیگر را که بگیرد همه آنغلام را همه ثمن بخلاف آنصورتی که این قول را بگوید پیش از ختیار دادن قاضی اشیارا زیراکه درینصورت آن دیگر راست گرفتن همه آنغلام ونظیر نیسپرد سپردن یکی از دو شفع دارست حق شفعه خود را پیش از حکم قاضی که درینصورت مرشفیع دیگر را گرفتن همه آن میرسد ونظیر مسئله اول سپردن آن ست پس از حکم قاضی که درینصورت نمیرسد اورا گرفتن همه آن ولو ذكر كل واحد منهما للشراء من ذي اليد تاريخا فهو للاول منهما اتفاقا فيرد البايع ما قبض من الآخر اليه ان كان البايع قبض الثمن منه ولو وقتت احداهما ولم يوقت الاخرى والحال انه لايد لهما فهو لصاحب الوقت اتفاقا ( هدایه و شرح وقایه وعالمگیری وبحر رايق و درمختار ) واگر هرکدام از دو مدعی مرخریدنرا از ذوالید بیان کنا تاریخی را پس آنغلام مرصاحب تاریخ اول ست از ایشان باتفاق علماء رحمهم الله تعالی پس رد کند فروشنده آنچیز را که قبض کرده از دیگر ایشان باو اگر قبض کرده بود ثمن از وبها را واگر شاهدان یکی ایشان بیان تاریخ را کردند وشاهد ان دیگرایشان بیان آنرا نکردند وحال آنکه یکی ایشان ذوالید نبود پس آنغلام مرصاحب تاریخ راست باتفاق علماء رحمهم الله تعالى وان لم يذكرا تاريخا او استوى تاريخهما ومع احدهما قبض فهو اولى معناه ان العبد في يده معا في الحال وكذا لوذكرا لآخر وقتا الا ان يشهدوا انه شراءه كان قبل شراء صاحب اليد فحينئذ يكون الخارج اولى وحاصلها ان خارجا وذايد ادعيا الشراء من ثالث