Page image — the source of record
Machine transcription
جلد چهارم
۴۲
کتاب دعوی
بالاصبع ويبين اسم الاشارة والمشار اليه كيلا ينوي بالاشارة ثوبه
فيكون صادقا في يمينه كاذبا في انكاره (جامع الرموز) ذکر شد در کتاب
قاعدی که احتیاط در سوگند کردن این است که سوگند کننده جمع کند میان اشارت
کردن با نگشت و میان اسم اشارت و مشار الیه از جهت اینکه مدعی قصد نکند با شارت
کردن جامه خود را پس راستگو میباشد در سوگند خود و دروغگو میباشد در انکار خود
فلو انكر كونها في يده فبرهن المدعي انها كانت في يد المدعي عليه
قبل هذا التاريخ بسنة هل يقبل ويجبر باحضارها قال صاحب
جامع الفصولين ينبغي ان يقبل اذا لم يثبت خروجها من يده فتبقى
ولا تزول بشك واقره في البحر وجزم به القهستاني فيجبر المدعي عليه
علي احضارها خزانة المفتين وتكمله وعالمكيري
پس اگر مدعی علیه منکر بود از اینکه مال مدعا در دست او باشد پس مدعی شاهدان
گذرانید باینکه آنمال در دست مدعی علیه بود یکسال پیش از این تاریخ آیا قبول کرد
میشود گواهی ایشان و جبر کرده میشود بر مدعی علیه بحاضر آوردنش گفته است مصنف
کتاب جامع الفصولین که میشاید اینکه قبول کرده شود آن گواهی نیستیکه ثابت نشده
باشد برآمدنش از دست مدعی علیه پس باقی میماند در دست او و زائل نمیشود بشک
و این حکم را ثابت و مقرر کردانیده است در کتاب بحر رائق و جزم و یقین کرده بر آن
در کتاب جامع الرموز پس جبر کرده میشود بر مدعی علیه بحاضر آوردن آن مال
وان لم تكن حاضرة ذكر المدعي قيمتها ليصير المدعى معلوما ان تعدر
احضار العين بهلاكها او غيبتها بحيث لا يمكن احضارها
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.