Page 485

جلد چهارم ۸۰ کتاب دعوی زنی دعوی کرد مهر خود را بر وارث شوهر خود زیاده از مهر مثل خود اگر وارث شوهر اقرار کرد بتنگاح بگوید اورا قاضی که آیا اینقدر مهر او بود ذکر کند قاضی مقدار یرا که زیاده از مهر مثل او باشد پس اگر وارث گفت که اینقدر بود باز بپرسد قاضی که اینقدر بود ذکر کند کم از مقدار اول ولیکن زیاده از مهر مثل او اکر دارت گفت که اینقدر هم نبود باز بپرسد اورا قاضی تا اینکه برسد بمهر مثل او و بعد ازین بپرسیدن اگر وارث گفت که اینقدر که مهر مثل است هم نبود لازم کند قاضی بروی مقدار مهر مثل را و سوگند بدهد وارث را بر زیاده از مهر مثل و این حکم در آنوقت است که قاضی میدانسث مهر مثل آنرزا و اگر نمیدانست امر کند ایشان خود را که بپرسند مقدار مهر مثل آن ازان مردم که خبر دارند بآن و یا تکلیف کند زن را بگذرانیدن گواهان بانچه دعوی میکند از مهر ابن ادعی مهرامه فی تركة والده قال الشيخ الامام ابو بكر محمد بن الفضل رحمة الله عليه ان كلفه القاضی باقامة البينة على ما ادعى جاز وان عجز عن قامة البينة يقضى له بمهر المثل قالوا هذا قول ابي يوسف ومحمد رحمهما الله تعالى فاما على قول ابيحنيفة رحمة الله عليه لا يقضى بمهر المثل بعد موت الزوجين (قاضیخان) پسری دعوی کرد مهر ماده خود را در متروکه پدر خود گفته است شیخ امام ابو بکر محمد بن فضل رح که اگر قاضی اپسر را تکلیف کند بگذرانید گواهان بدعوی خود رو است و اگر عاجز شد پسر از گذرانیدن گواهان حکم کرده شود برای او بمهر مثل ماده او گفته اند علما که اینقول صاحبین است رحمها الله تعالی و امان د امام اعظم حکم کرده میشود بهر مثل ابدیر زن شوهر مطلقة طلبت نفقة ولدها من الزوج المطلق فقال المطلق تزوجت بزوج آخرو لم يبق لك حق الحضانة وانا آخذ منك الولد فقالت لم اتزوج او قال تزوجت رجلا وطلقنى كان القول قولها اما اذا انكرت التزوج فطاهر