Page 478

جلد چهارم ۴۷۳ کتاب دعوی نوشتن مهر نامه جبر کرده نشود بروی واگر در مهر نامه دینار ها بود و نکاح بدرمها شده بود و آختلاف در مها و و جب نمی شود دینار هابسب نوشته مهر نامه گفته امام محمد رضی اللہ تعالی عنفم اینقول نیست این چنین حکمست مابین شوهر و مابین خدا تعالی جل شانه اما قاضی جبر کند او را بداین دینار ها مکر وقتی که معلوم باشد که عقد نکاح درمها شده است همچنین در کتاب تاتار خانیه ومن بعث الی مرأته شيئا فقالت هو هدية وقال هو من المهر فالقول قوله فى غير المهيأ للاکل کالشواء واللحم المطبوخ والفواكه التي لا تبقى فان القول قولها فيه استحسانا بخلاف ما اذا لم يكن مهيئا للاكل كالعسل والسمن والجوز واللوز هكذا فى التبيين (عالمگیری) واگر کسی فرستاد برای زن خود چیز یرا پس زن گفت که پیشکشی است و مرد گفت که از مهرست پس گفته مرد معتبرست در آنچیزیکه تیار برای خوردن باشد مثل گوشت بریان و گوشت پخته و آن میوها که باقی نمیماند چند مدت زیر اکه در چیزها معتبر قول زنست در استحسان بخلاف آنکه تیار نباشد از برای خوردن مثل عسل مرغی وجوز و بادام همچنان است در کتاب تبيين وذكر الفقيه ابوالليث رحمة الله عليه المختار ان القول قوله فى متاع لم يكن واجبا على الزوج كالحف والملاوة ونحوه وفى متاع كان واجبا عليه كالحمار والدرع ومتاع الليل فليس له ان يحتسب من المهر كذا فى محيط السرخسى (عالمگیری) و ذکر کرده است فقیه ابوليث رح که حکم مختار این است که معتبر گفته شوهر است در کالایی که و اجب نیست بر شوهر مانند موزه و چادر و مانند اینها آن که واجب باشد بر شوهر مانند چادر و پیر من کالای شب پس مرشو هرا که حساب کند ترا از هر همچنین ست در محیط سرخس واذ كان القول قول الزوج ترد على المناع ان قاعا ويرجع بمهر هالانه بيع بالمهر ولا يتفرد به الزوج بخلاف ما اذا كان من جنس المهران كارهاليكا فائده زن که فرستاده تو پیشکشی ست مرد می گفت که از مهر ست