Page 433

جلد چهارم ٢٨ کتاب دعوی بنکاح آنغایب قاضی بپرسد از او که ایامیان تو و میان آن غایبه جدائی واقع شده بود اگرگفت که نه باطل می شود بنکاح آن حاضره و اگر گفت که طلاق کرده بودم آن غایبه را و او خبردار بود مرا بگذشتن عدت خود و حاضره در وغکوی ساخت او را در طلاق غائبه حکم کرده می شود بنکاح حاضره پس اگر حاضر شد آن غایبه و راستگوی کرد همان مقرر ا در باره نکاح و در وغ گوی کردش در حق طلاق پس واقع می شود طلاق بر آنزن از وقت اقرار زوج بطلاق او ولوادعی نکاح امرأة واقام البينة فادعت المرأة انه تزوج بامها اوبابنتها و اقرت دخوله بها فهك وما لوادعت نكاح الاخت سواء فى قول ابى حنيفة رحمه الله علیه ولو اقامت الشاهدة بينة انه تزوج بامها ودخل بها او قبلها اولسها عن شهوة او نظر الى فرجها او على اقرار الزوج بذلك فرق القاضي بين الشاهدة وبين المدعى ولا يقضى بنكاح الغائب ( خلاصة الفتاوى وقاضیخان ) اگر مردی دعوی کرد نکاح زنی را و گذراند گواهانرا پس دعوی کرد آنزن که این مرد بنکاح گرفته است ما در یا دختر مرا و ثابت نکرد جماع اورا بآنها پس این مسئله و آن مسئله که زن دعوی کند نکاح مرور ا با خواهر برای او در قول امام اعظم رحمه الله تعالی و اگر زن حاضره گواهان گذرانید که این مرد بنکاح گرفته است ما در مرا دخول کرده است با ا و یا بوسیده است او را یا دست براد بشهوت یا نظر کرده است با ندام نهانی او بشهوت یا گواهان گذرانید بر اقرار کردن آنمر دبا کارها جدائی کند قاضی میان مرد و این زن حاضره و حکم نکند بنکاح آنزن غایبه رجل ادعی نكاح امرأة وهى قامت البيئة على اقراره بنكاح بنتها لا يصدق على نكاح البنت حتى تحضر لانه لا يثبت عقد الغائبة لكن يثبت اقراره لحرمة المصاهرة ( خلاصة الفتاوى جلد اول) مردی دعوی نمود نکاح زنی