Page 421

جلد چهارم ۴۱۶ کتاب دعوی ثم ادعی ان ابنته لم تجز النکاح لا یسمع هذه الدعوی (خزانة المفتین) مردی نکاح داد دختر بالغه خود را بعد از ان دعوی کرد که آن دختر من اجازه نکرده است بنکاح شنیده نمیشود این دعوای او و کذا لو زوج ابنه البالغ قال لاب بعد موت الابن النکاح كان بغیر اذن الابن ومات غیر اجازتہ وادعوا مراة الابن الاجر لا یسمع دعوی الا (خلاصة الفتاوی) و همچنین اگر مردی نکاح کرد برای پسر بالغ خود و گفت پدر آن پسر بعد از مردن پسر خود که آن نکاح بی اذن پسرم بود و او مرده است بی اجازه کردنش آن نکاح را و دعوی می کرد آنزن اجازه کردن پسرش را درینصورت شنیده نمی شود دعوای پدر و فی البزازیة الاب اذا زوج البالغة وسلمها الزوج ودخل بها الزوج ثم برهنت علی انها کانت ردت النکاح قبل اجازتها فالمذکور فی الكتب انها تقبل قال صاحب الواقعا الصحیح عدم القبول لانها متناقضة فى الدعوى والبينة تترتب على الدعوى الصحيحة والصحيح القبول كما ذكر فى الكتب وان بطلت الدعوى فالبينة لا تبطل لانها قامت على تحريم الفرج والبرهان عليه مقبول بلا دعوى رحـــــمـــــه الله تعالى و در فتاوای بزازیه آورده است که اگر بنکاح داد پدر دختر بالغه خودرا و سپرد آنرا بشوهرش و دخول کرد با وی شوهرش بعد از ان آنزن گواهان گذرانید که من نکاح را رد کرده ام پیش از اجازه خود پس در کتابها ذکر کرده شده که این گواهان قبول کرده میشود وصاحب کتاب واقعات گفته که قول صحیح قبول ناکردنست زیرا که آن تناقض کننده است در دعوای خود و شاهد ان مرتب بر دعوای صحیحه می شود و قول صحیح آن که قبول میشود چنانکه در کتابها ذکر شده است اگر چه دعوی باطل است اما گواهان باطل نمیشود زیرا که این گواهان که نشسته اند بحرام کردن فرج و گواهان بآن بدون دعوی