Page 417

جلد چهارم ۴۱۳ کتاب دعوی مردی دعوی کرد نکاح زنی معتده را شرطست حاضر بودن شوهر او طلاق کننده است یانها نان طلاق باین باشد یا برنجی مردی دعوی کرد نکاح دختر صغیره را و گفت در دعوی خود که اورا برای من بنکاح داده بود قاضی خوارزم و بیان نکرد نام قاضی خوارزم را و نه نشتب ونه این را بیان کرد که پادشاه بآن قاضی کار نکاح صغیران سپرده بود و نه این را که ایا ان راولی بود یانه شنیده نمیشود دعوای او بمرط کر د وشد و ذکر کردن همه این جیز ها در دوره مذکور لو ادعت المرأة النكاح على رجل فانكر الزوج ثم تصادقاعلى ان النكاح كام لا يثبت النكاح لان فى الابتداء لو تصادقا لم يجز و شو ثم لا يثبت النكاح كذا في الفصول الا ستاروشيّة (عالمگيري) اگر زنی دعوی نکاح را بر مردی کرد و شوهرش منکر شد بعد از ان کا دیگری خود را راستگو کردند بر اینکه بدرستی که نکاح در بین ما ثابت است درین صورت نکاح مابين ايشان ثابت نمیشود زیرا که در اول اگر باهم راست گو کنند که ما زن و شو نیای ما بین ایشان ثابت نمی شود پس همچنین بعد از دعوی ثابت نمی شود همچنین است در فصول استر وشينه وفى الحاوى ذا شهد الشهود بعد الدعوى والانكار انها امرأته وحلاله ولم يقولوا انه تزوجها قال وفى كتاب الحدود اشارة الى انهما يقبل فان محمدا رحمة الله تعالى عليه قال اذا قالا لم نشهد عليه بالزني اني قد تزوجها او قال هي امرأتي درثت عنها الحد سوى بين الامرين فدل على انهما واحد فقبل كذا ذكر هذه الجملة فى نكاح الكامل فى الفتوى من جميع استاذ رحمهم الله تعالى فصول عمادی) و در کتاب حاوی ذکر شده است که اگر شاهدی دادند گواه مان بعد از دعوی کی و منکر شدن مدعی علیه بر اینکه بدرستی این زن زن انمرد و حلال اوست و نگفتند که اورانیجا فایده بعد از انکار نکاح بتصادن ثابت نمی شود فایده شاهدهی دادند که زن او و حلال او است و نگفتند که اور بنکاح گرفته است