Page 401

جلد چهارم ۳۹۶ کتاب دعوی المدعى عليه اقرار الموكل اقر للموكل دعوی يرجع الوكيل عن الخصومة (فتاوی بزازیه) و اگر مدعی علیه گواهان گذرانید بقصد کردن وکیل مدعی خریﺪﻥ آﻧﺮﺍ در مجلس قضا بثبوﺕ وکیل و وکیل گیرنده هردو از دعوی می برآید یعنی صحیح نمی شود دعوای ایشان واگر گواهان گذرانید بطلب خریداری وکیل در غیر مجلس قضاء درینصورت می برآید وکیل از خصومت نہ وکیل گیرنده او و اگر وکیل گیرنده گواهان گذرانید باینکه این وکیل رﺍ پنهان وکیل کرده بود مه که اقرارش بر من روا نباشد و مدعی علیه گواهان گذرانید باقرار وکیل او پس وکیل گیرنده را حق دعوا است و آن وکیل می برآید از دعوی فایده بعد از ظاهر شدن دعوی کرد که این ولو اشترى جارية منتقبة فلما جليت وكشفت نقابها قال المشترى هذه جاريتي ولما عرفتها بالنقاب لا تقبل دعواه ولا بينته وان اشترى منه مناعا في جراب مدرج وثوبا في منديل ملفف فلما اخرجه ونشره قال هذا متاعى ولما اعرفه تقبل دعوا وبينتة قال محمد رحمه الله تعالى كلما يمكن معرفتة عند المساومة مثل الجارية المنتقبة القائمة بين يديه لا يقبل قوله انه لم يعرفه وكل ما لا يمكن معرفتة حين المساومة مثل ثوب في منديل اوجارية قاعدة عليها كساء مغطاة لا يرى منها شيئ تقبل دعواه و بينته كذا في محيط السرخسى (عالمگیری) و اگر کسی خرید کنیز نقابدار رﺍ پس هرگاه که ظاهر شد و دور کرد نقاب خودرآآن خریدند ه گفت که این کنیز از من است ونشناخته بودم اورا بسبب نقاب او قبول نمی شود این دعوای او و نہ گواهان او و خرید از و متاعی راکه در انبان در آورده شده بود یا خرید جامه را که در دستمال پیچیده بود پس هرگاه که بیرون کرد و گشترانید آنرا گفت که این متاع از من است ونشناخته بودم اآنرا قبول آن نمی شـ خرید قبو بانہ قبول هذا المد تعر نواه قبول