Page 375

جلد چهارم ٣٧٠ کتاب دعوی این محدود که در دست من است بآن حدود نیست که تو دعوی کرده بآن و مدعی بازگر دیدیم دعوای خود را سوم بار در دیگر مجلس با مدعی علیه گفت که آن محدود را که تو دعوی میکنی بدان فروخته بودی پیش از آنکه دعوی میکردی و من از افلان خریده ام آیا ایندفع می شود مرگرا مدعی را پس بعض علماء رحمهم الله گفته اند که نمی شود زیرا که کلام دوم او می شکند کلام سوم و معتبر کرده میشود کلام دوم او از برای شکستنیدن کلام سوم او اگر چه معتبر نیست در حق دفع و عوای مدعی همچنین مذکور است در کتاب محیط استعار من آخر دابة وهلكت الدابة تحت المستعير وانكرب الدابة الاعارة وصالح المستعير على مال جازفان قام المستعير بعد ذلك على العارية وقال انها تلفت قبلت بينتة ويبطل ذان اراد استحلا المعير على ذلك فله ذلك وذكرت في المنتقى مسائل تدل على عدم القبول ومن جملة ذلك رجل ادعى داراً يدى رجل مير اثا عن ابيه ثم اصطلحا على شيء ثم ان المدعى عليه قام ببينة على انه كان اشترى هذة الدار من ابي هذا المدعى حال حيوته او اقام بينة انه كان اشتراها من فلان وفلان كان اشتراها من ابى هذا المدعى لا تقبل بينته كذا في الذخيرة (عالمگیری) مردی بعاریت گرفت از دیگری چهارپائی را و هلاک شد آن چهارپای در زیر عاریت گیرنده و منکر شد صاحب آن عاریت دادم را و عاریت گیرنده صلح کرد با او بر مالی جایزست این صلح و اگر عاریت گیرنده بعد ازان به گواهان گذرانید بر عاریت بودنش و او گفت که آن چهارپای هلاک شده است قبول کرده میشود گواهان او و باطل می شود آن صلح و اگر اراده کرد سوگند دادن عاریت دهنده را بعاریت دادن میرسد او را که سوگند بدهد و ذکر شده است در کتاب منتقی چند مسله که دلالت می کنند بر عدم قبول آن گواهان و از جمله آن مثلها یکی این است که دعوی کرد مردی سرارا که در دست