Page 370

جلد چهارم ۳۶۵ کتاب دعوی علی بائعہ بعد الشراء والآن یدعیه ملکا مطلقا فهذا دفع صحیح کذا فی الذخیره (عالمگیری) مردی دعوی کرد نزد قاضی مال معینی را که در دست دیگری بود بسبب بیع که فتوا است ثابت کرد آن سبب را بعد از ان مدعی علیه فروخت آنمال معین را بمردی و بوی سپرد آنرا و زمانه گذشت بر ان باز مدعی دعوی کرد آنمال را بر ان خریده نزد آنقاضی یا قاضی دیگر ملک مطلق پس خریده در دفع دعوای او گفت که تو بر باطل هستی در دعوای خود زیرا که تو دعوی کرده بودی ایمال را بر فروشنده من بسبب خریدن و الحال دعوی میکنی ملک مطلق را پس ایندفع صحیح همچنین مذکورست در کتاب ذخیره اذا ادعی دارا بسبب الشراء وظهر ان الدار المدعاة یوم الدعوی لم یکن فی ید المدعی علیه حتی لم یصح الدعوی بل کانت مطلقا فی ید غیرہ ثمران ہذا المدعی ادعی الدار فی مجلس آخر علی صاحب الید ملکا لا یسمع علی الاصح (خزانه) وقتی که کسی دعوی کرد سرایی را بسبب خریدن و ظاهر شد که این سرای در روز دعوی در دست مدعی علیه نبود تا اینکه صحیح نشد دعوای او بلکه در دست دیگری بود بعد از ان آندعی دعوای ملک مطلق کرد در آنسرای در مجلس دیگر نزد ولید شنیده نمیشود دعوای او بنا بر صحیح ترین روایتها رجل قال عند غیر القاضی ان هٰذا العین ملکی بسبب الشراء من فلان او قال بسبب الارث ثم ادعی تلک العین عند قاض من القضاة ملکا مطلقا فالقاضی لا یسمع دعواه اذا ثبت رجل عندہ انه قال قبل ہذا ان العین ملکی بسبب لشراء ہذا اذا ادعی الشراء من معلوم اما اذا ادعی الشراء من رجل مجهول بان قال اشتریته من رجل لا اعرفه او قال اشتریته من رجل ثم ادعی بعد ذلک عند القاضی ملکا مطلقا یسمع دعواه (خزانة المفتین) مردی دعوی کرد نزد قاضی که اینحال معین از من است بسبب خریدنم از فلان گفت