Page 328

جلد چهارم ٣٢٣ کتاب الدعوی الرجل جاحدًا ويبطل القصاص (قاضیخان) مردی دعوی کرد بر دیگری که کشته است برادر مرا بقصد و گواهان گذرانید پس قاتل گفت که آن مقتول پسری دارد و او عفو کرده است بمن و قاضی امر کرد بحاضر کردن گواهان پس آورد قاتل مردی را و دو گواهان را که گواهی دادند که این مرد پسر مقتول است و عفو کرده است بقائل قبول کرده می شود گواهان او و ثابت میشود نسب آن مرد از مقتول اگرچه آخر و منکر باشد از پسر بودن و قصاص باطل میشود رجل زمن ادعی علی رجل انه ابوه وطلب ان یفرض له القاضی النفقة عليه فانکر ذلك الرجل فاقام الزمن البينة علی ما ادعی واقام المدعی علیه البينة علی رجل اخرانه اب الزمن والزمن وذلك الرجل ينکران ذلك تقبل البينة بينة الزمن ويثبت نسبه من الله اقام عليه البينة انه ابوه ويفرض له عليه النفقة ويبطل بينة الاخر (قاضیخان) مردی جای مانده دعوی کرد بر مردی دیگر که این مرد پدر من است و طلب کرد از قاضی که فرض کند برای او نفقه را بر او و او منکر شد از پدر بودن او پس آنمرد جای مانده گواهان گذرانید بدعوائی خود پس مدعی علیه گواهان گذرانید بر مرد دیگر که این مرد پدر اوست و آن جای مانده و آن مرد دیگر منکر شدند از پدر بودن او گفته است امام محمد رح که گواهان جای مانده معتبر است و ثابت میشود نسب او از آنمرد کسی که جای مانده گواهان را گذرانید باینکه این مرد پدر من است و فرض کند قاضی برای او نفقه او را بر انشخص و باطل میشود گواهان آن دیگر امرأة خاصمت عمها الى القاضی فسئلته ان يفرض لها عليه النفقه وهي محتاجة فقال العمات لها اخا وهوا ولى بالنفقة منى وانکرت المراة ذلك فاقام العم شاهدین شهد علی رجل انه اخوها والمرأة وذلك الرجل ينکران فان القاضی