Page 327

جلد چهارم ۳۲۲ كتاب الدعوى همچنین ذکر کرده امام ناطفی در رجل ادعی دارا فی ید رجل مجحد فصالحه على الف درهم على ان يسلم الدار المدعى في يديه ثم ان المدعى عليه اقام البيّنة انها له واراد ان يرجع في الالف ليس له ذلك وكذا لو اقام البيّنة انهكا لفلان اشتراها منه او اقام البيّنة انها كانت لابيه وتركها ميراتا له لا تقبل بينته لانه حين جحد دعوى المدعى كان القول قوله مع اليمين في انها حقه فكان الصلح افتداء عن اليمان فلا يستطيع ان يرجع في الالف ولو اقام البيّنة انه اشتراها من المدعى قبل الصلح تقبل بينته ويبطل الصلح (قاضیخان) مردی دعوی کرد سرائی را که در دست مرد دیگر بود و ذوالید منکر شد پس صلح کرد با او بهزار درم باینکه بسپرد آن سرای را بدوالید بعد از ان مدعی علیه گواهان گذرانید باینکه سرای از من است و اراده کرد که رجوع کند بآن هزار درم نیست اورا این حرج جو این نین اگر این راه این دارای ارزان بودن اینده از را می رانی مانده است برای من قبول کرده نمی شود گواهان او زیرا که وی وقتیکه منکر شد از دعوای مدعی معتبر میشود قول او در انکار حق آن مدعی با سوگندش پس آن صلح فدیه می شود از سوگندش پس نمی تواند که رجوع کند در آن هزار درم و اگر گواهان گذرانید که خریده ام آن سرای را از مدعی پیش از صلح قبول کرده می شود گواهان او و باطل می شود صلح رجل ادعی على رجل انه قتل اخاه عمداً واقام البيّنة فادعى القاتل ان المقتول ابناً وانه قد عفى عنه فان القاضی یامره باحضاره واحضار شهوده فجاء القاتل برجل وشاهدین فشهدا ان هذا الرجل ابن المقتول وانه قد عفى عنه قال تقبل شهادتهما ويثبت النسب ويقع