Page 273

جلد چهارم (۲۶۸) کتاب دعوی داو مات الزوج فقال وارثه للمراة قد كان والد يطلقك الثلث في لصحة واراد ان يا خذا المتاع من المرأة لا يقبل قوله الا بالبينة ويكون المتاع لها في قول ابي حنيفة رح لان عنده المشكل للبعينها فيكون القول قولها مع يمينها بالله ما تعلم انه طلقها فان نكلت واقرت كان المتاعة للورث كما لو وقعت الخصوبة بين الزوجين بعلا لطلا ( قاضيخان ) واکر شوہر دو وارشی انرا کوید ترا طلاق کرده در طلاق در حال صحت خود و اراده داشت که متاع را بگیرد از دست آن زن قبول کرده نمیشود قول او مکر بگوامان و آن متاع می شود مر ز نزا در قول امام اعظم رحمہ الله زیر ا که نزد حضرت امام رحمہ اللہ متاع شکل مرزنده راست پس معتبر می شود قول آنر زن با سوگندش که بالله تو نمیدانی که طلاق کرده است ترا پس اگر منع آورد از سوران یا اقرار کرد می شود متاع مشکل مروارث شوہر را چنانکه اگر دعوی و گفتگو پیدا شود میا شوهر و زن بعد از طلاق ولو كانت الدار في يد رجل وامراة واقامت المرأة البيئة ان الدام لها وان الرجل عبد ها واقام الرجل لبينة ان الدارله والمرأة تزوجها بالف درهم ودفع اليها ولم يقم بينة ان حر فانها يقضى بالدارو الرجل للمرأة ولا نكاح بينها لان المرأة اقامت على ( قاضيحان ) حرية الرجل لم يقم البيئة على الحرية فيقضى لز و اذا قف الحرت بطلت بينة الرجل في الدار والنكاح ضرورة و اگر سرای در دست مردمی وزنی بود و آن زن گواهان گذرانید که این سرای درست و این مرد غلام من است و آن مرد گواهان گذرانید که سرای مراست و زن را بنکاح گرفته ام بهزار درم و داده ام با و آن هزار درم را و گواهان نگذرانید بر آزادی خود پس بنابر حکم کرده می شود بان سرای و آن مرد برای آنزن و نیست نکاح در میان ایشان زیر اکه زن گواهان گذرانده است بر غلام بودن آن مرد و آند گواهان نگذراینده بر آزادی خودیا حکم کرده میشود برغلام بودن انمزد و وتی که حکم کرده بنغلام بودن او باطل میشود گواهان آنمرد در ساری النكاح