Page 263

کتاب دعوی ۲۵۸ جلد چهارم بعشرة وادعی المستاجرانه اجره بخمسة او المبدل هی المنافع التی وقع عقد الاجارة علیها بان دعی الموجرانه اجره شهرا والمستاجر شهرین والمسافة بان قال هذا الى البصره وذالك الیکوفه يخلفان المرد بالاستيفاء التمكر من المدو و بعدمه (هداية) و اگر اختلاف کردند عاقدان در عقدا جاره پیش از گرفتن چیزی که عقد بران واقع شده سوگند کند هر دو با هم و دکننده عقدر او مغنای اختلاف در اجاره اینست که بان اختلاف کنند در قدر بدل که اجرت است چنانچه دعوی کند اجاره دهنده که باجاره داده انرا تا مدت یکماه بدرهم و دعوی کند اجاره گیرند که با جاره داده آنرا ه درهم و یا تخلف کردندر در بدل آن منافعی است که عقد اجاره بران واقع شده است چنانچه دعوی کند اجاره دهنده که باجاره داده ام تا یکماه و دعوی کند اجاره گیرنده که با جاره داده مرا تا دوماه و یا اختلاف کردند در مسافت چناک اجاره گوید که با جاره داده ام تا شهر بصره و اجاره گیرند و بگوید که تا شهر کوفه درین همه صورتها با همدر میسوگندانه و مراد بر قتن معقود علیه قادر بودن اجاره گیرنده است بر مقود علیه در مدت اجاره و مراد بنما گرفتن آن عدم قدرت است بر معقود علیه درانمده فان وقع الاختلاف في الاجرة يبدا بيمين المستاجر وان وقع فی المنفعة يبدا بيمين الموجروان وقع الاختلاف فيهما فالظاهران يکون الخيار الى القاضي فايهما نكل لزمه دعوى صاوايهما اقام البينة قبلت ولو اقاما ها فبينة الموجرا ولى ان كان الاختلاف فى الاجرة وان كان في المنافع فبينة المستاجر اولى وان كان فيهما قبلت بينة كل واحد منهما فيما يدعيه من الفضل لخوان يدعى هذا شهر ابعشرة والمستاجر شهرين بخمسة يقضى بشهرين بعشرة (هدايه وبرجندى) پس اگرخلاف یان راجره ابتداک قایمی کند و دادن ایگرند و ار ختلاف ایشان ونت بود بتد کند بسوند دادن ایا دهنده واگرخلاف اجر نوت بر دو با این است که ارایه ای ات که سود و این رام ایشان بیان پس هر کدام از ایشان ک منع آورد ازسوگند لامیشود روی دعای آن دگر و رکدام ازایا کواین کندت