Page image — the source of record
Machine transcription
جلد چهارم ۲۳۲ کتاب دعوی
مدعی مر قاضی را که سوگند بده او را برای من پس قاضی تکلیف کند مدعی را بگذارند گواهان
بدعوای خود که اقرار کردن آن مرد است بمال برای مدعی و وکیل کردن اوست مدعی را قبض
کردن آمال از مدعی علیه و شرط است گذرانیدن گواهان باینکه بدرستی مدعی وکیل فلانست
تا ثابت شود خصم بودن او پس اگر شاهدان گذرانید بوکیل بودن خصم بودن او ثابت میشود و بعد ازان
اگر گواهان گذرانید بمال قبول کرده میشود و بگیرد مدعی مال او این حکم قاضی حکم میشود بران غایب اگر
آمد انغایب و منکر شد از ان وکیل کردن نمیرسد او را که بگیرد مال را از مدعی علیه واگر مدعی را گواهان
نبود با نمال و خواست سوگند دادن مدعی علیه را پس بدرستیکه قاضی سوگند بدهد او را که با لله که به
فلان بن فلان فلانی را و نه بنام او بر تو اینمال که نامیده است آنرا فلان بن فلان مدعی که
آن هزار درم است و نه کمتر ازان و اگر مدعی را گواهان نبود بوکیل گردانیدن آنفلان او را
و گفت مرقاضی را که این مدعی علیه عالم است باین که بدرستی آن فلانی که بنام
او آنمال است و کیل گردانیده است مرا به قبض کردن آنمال پس سوگند بده
او را برای من بسبب آن قاضی سوگند بدهد او را که بالله که تو عالم نیتی که فلان
بن فلان فلانی وکیل گردانیده است مدعی را بر آنچه دعوی میکند پس اگر سوگند
کرد تمام شد کار و اگر منع آورد از سوگند اقرار کننده میگردد بوکیل بودن
و منکر میگردد از مال و اگر مدعی گواهان گذرانید با قرار غایب برای او بانمال
و نبود او را گواهان بوکیل گردانیدن پس دعوائی نیست میان ایشان اگر
مدعی خواست از قاضی که سوگند بدهد مدعی علیه را سوگند بدهد او را چنانکه ما پیشتر گفتم
پس اگر سوگند کرد تمام شد کار واگر منع آورد از سوگند اقرار کننده میگردد
بوکالت و منکر میگردد انمال و اگر اقرار کرد بوکالت صریحا یا در ضمن منع
آورد
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.