Page 235

کتاب دعوی جلد چهارم ۲۳۰ الف درهم باسم رجل يقال له فلان بن فلان الفلاني وازهذا المال لي وان فلان بن فلان الفلاني الذي المال باسمه اقران المال لي وان اسمه عارية فى الصك وان الذي باسمه المال وكلني بقبض هذا المال وبالخصومة فيه ان صدق المدعى عليه فيما ادعى يؤمر بدفع المال اليه ولم يكن ذلك قضاء على الغائب حتى لو حضر الغائب وانكر ذلك اخذ المال من المدعى عليه ويرجع على الآخر كذا في فتاوي قاضيخان (عالمگيريه) مردی دعوی نمود بر دیگری که بروی هزار درهم دین است که نوشته شده در کاغذ بنام مردی که گفته میشود او را فلان بن فلان از فلان قبیله وبدان اینمال مرمت و آن فلان بن فلان فلانی که سالن ام اوست قرار کرده است باینکه انمال از من است و نام او عاریت است دران کاغذ و آنکس که مال بنام اوست مرا وکیل کرده است بگرفتن اینمال و بدعوی کردن در ان درینصورت اگر راستگوی کرد او را مدعی علیه در آن یری دعوای آنرا کرده است امر کرده شود بداون مال بمدعی و این امر کردن قضا بر غایب نمیشود پس اگر آمد آن غائب و منکر شد از گفته مدعی بگیرد انمال را از مدعی علیه ورجوع کند مدام علیه بر اندیگر همچنین ذکر شده است در فتاوای قاضیخان و ان جحد الدعوى كلها فقال المدعى للقاضي حلفه لي فان القاضي يكلف المدعى اقامة البينة على ما ادعى من اقرار الرجل بالمال ومن توكيله اياه بقبض ذلك المال ولشرط اقامة البيئة على نه وكيل فلان ليثبت كونه خصما فان اقام ثبت كونه خصما فیلحلفه انک