Page 212

جلد چهارم ۲۰۷ کتاب دعوی ذکر شده است در فصول عمادی ادعى مال الشركة والمضاربة او الوديعة فقال سانها يقبل قوله مع اليمين ولو حلف لمال والمودع أو الشريك الآخر لم نيافته لا يعتبر ذلك ولو ادعى القرض وثمن المبيع فقال سانيتك ام لا يقبل قوله ويعتبر يمين البايع والمقرض انه لم يصل الحاصل ان في كل موضع كا المال امانة في يده فالقول قوله فى الدفع مع اليمين وكذا البينة بينته وان كان المال مضمونا عليه فالبينة بينته على الايفاء ولا يكون القول قوله مع اليمين كذا فى الفصول العمادية (عالمگيري) کسی دعوی کرد بر دیگری مال شریکی را یا مال مضاربت ایا مال امانت را و گفت آن دیگر که رسانیده ام آنرا بتو قبول کرده میشود قول رساننده با سوگندش اکر سوگند کند رب المال یا امانت نهنده یا شریک دیگر که نیافته ام آنرا معتبر نیست سوگند او واکر کسی دعوی کرد قرض را یا بهاء مبیعہ را و گفت قرض گیرنده یا خرنده که رسانیده ام آنرا بتو قبول نمیشود این قول او و معتبر است سوگند فروشنده و قرض دهنده که نرسیده است چیزی حاصل اینکه در هر جائیکه مال امانت باشد در دست کسی پس معتبر قول اوست در دادن با سوگند و همچنان معتبر است گواهان او و در هر جائیکه آنمال مضمون باشد بروی پس گواهان او معتبر ست بابادان و معتبر نمیشود قول او با سوگند همچنان است در فصول عمادی و لو ادعی احد شریکی لعنا او احد شريكى المفاوضتة حقا على رجل للشركة وحلف المدعى عليه لا يكون للشريك الآخران يحلفه كذا في المحيط عالمگیری) اگر دعوی کرد یکی از دو شریک عنان یا یکی از دو شریک مفاوضه حقی را بر مردی از جهت شریکی و سوگند داد مدعا علیه را نمیرسد مر شریک دیگر اور ا که سوگند بدهد اور ا همچنین ذکر شده است در کتاب محیط ولوا د عی رجل على احد الشريكين حقا من شركة تما