Page 187

جلد چهارم ۱۸۲ کتاب دعوی رجل على رجل انه ذبح شاة او بقرۃ له ادعی انه فقاء عين عبد له وقدمه العبد وادعی انه فقأ عيني دابته له او افسد متاعاله وذلك الشيئ ليس بحاضر فان القاضي يسأله عن قيمة ذلك ويحلفه على الحاصل (قاضيخان) واگر دعوی کرد مردی بر مردی دیگر که وی ذبح کرد اسپت کو سفند مرا یاگاو مرا یا کور کرد اس چشم غلام مرا و حال اینکه مرده بود آن غلام یا دعوی کرد که کور کرده است چشم چهار پای مرا یا تباه کرده است متاع مرا و آن چیز حاضر نبود پس قاضی بپرسد مدعی را از قیمت انچیز و سو بدهد مدعی علیه بر حاصل دعویات رجلا اشترى من رجل جارية اوغيرها وقبض ذلك منه ثم ان رجلا ادعى انه اشتری ذلك من البائع قبل ان يشتريه منه هذا وقدم هذا المشترى إلى القاضي فان المقر الذي ذلك فى يديه يحلف على علمه لكن على السبب بالله ما تعلم ان هذا الرجل شتری هذا الشيئ من فلان بن فلان قبل ان تشتريه انت منه فان عرض المشترى الذي هو ذو اليد بشيئ فقال قد يشتريه ثم ينتقض البيع بينهما با قاله او غيرها ولا احب ان اقر مخافة ان يلزمني شيئ فان القاضي يحلفه الآن على الحاصل بالله ما تعلم ان بينهما شراء قائما الساعة فى هذه الجارية او يحلفه بالله ما هذا الشيئ لهذا المدعى من الوجه الذي يدعى ثم ما ذكر انما يتأتي على قول ابی یوسف رحمه الله تعالی اما على ظاهر الرواية فالتخلف على الحاصل علی کل حال كذا فى المحيط (عالمكيرى خزانة المفتین) واگر مردی خریده بود کنیزی را و غیر از مردی و قبض کرده بود انرا از وپس شخص دیگر بر او دعوی نمود که خریده ام این کنیز را از فروشنه پیش از خریدن تو از و و آورد او را نز د قاضی پس آن خرنده را که ذوالید است سوگند داد میشود بر علم ولیکن بر سبی