Page 173

جلد چهارم ۱۶۸ کتاب الدعوی ومراد مجلد اتباع من هذا عبده بالف مجداست محلف بالله ما يملكها مبيع قائم فيه ولا يستحلف بالله مابعت ( هدايه ) اگر شخصی دعوی کند که من خریده ام از ین شخص غلام ویرا بهزار درم پس منکر شد مدعی علیه سوگند داده شود او را بحاصل که قسم است ترا بخدا وند که میع نیست ثابت درمیان شما درین غلام سوگند داده نشود که قسم است ترا مسجد اکر نفر ومتم ابن غلام المشتري إذا ادع الشراء فانكر نقد الثمن فالمدعى عليه يحلف بالله ما هكذاء ملك المدعي ولا شيئ منه بالسبب الذي دعت لا تحلف بالله ما بعته وان لم ينكـ المشتري نقد الثمن يقال له احضر الثمن فإذا احضره استحلف بالله ما تملك قبض هذا الثمن ولا تسليم هذا العبد من الوجه الذي ادعى ( رد المحتار ) خریدار وقتی که دعوی کند خریدن بدا در صورت اگر بیان کر د نقد دادن بها در اپس بمدعی علیه سوگند داده شود که قسم است مر تر ابخدا یتعالی که نیست این غلام ملک این مدعی و نی هیچ چیزی ازین غلا مبا ن رو یست بان سببی که دعوی میکند آینه آنرا و سوگند داده نشود که قسم است مر تزا بخداوند تعالی که نه فر وخته این غلام را و اگر بیان نکر و خریدار نقد دادن بها و را گفته شود مر خریدار را که حاضر کن بها را پس وقتی که حاضر کرد بها را سوگند داده شود بمدعی علیه که قسم است مرتر ابخدای تعالی که نیستی تو مالک قبض کردن این بها و نه مالک سپردن این غلام باین وجه که دعوی میکند اینمدعی والحاصل ان دعوى الشراء مع نقد الثمن دعوى المبيع ملكا مطلقا وليس بدعوى العقد ولهذا تصبح الدعوى مع جهالة الثمن محلف على ملك المبيع عفون البيع مع تسليم المبيع دعوى الثمن معنى وليست بدعوى العقد و تصح مع جهالة المبيع فيحلف على ملك الثمن (تكمله) الحاصل