Page 88

جلد دوم ۸۳ كتاب الشهادة پس نوشته شد گواهی ایشان در کاغذی و خواند کسی غیر شاهد انچیز را که در ان کاغذ است پس وقتیکه فارغ شد انکس از خواندن پس گواهی دادند گواهان و گفتند که ما همچنین گواہیم و گواهی میدهیم که این کس ازین کاغذ میخواند مر این مدعی را بر این مدعی علیه آیا قبول میشود این گواهی ایشان گفت شیخ مذکور که آری قبول میشود بهمان وجه که بیان کردیم یعنی آنچه که پیشتر گذشته است که اشارت بکند بسوی مدعی و مدعی علیه و شاهد بحال باشد که اگر تکلیف بران کرده شود ادای شاهدی را بزبان کرده میتواند في النوازل اذا شهد احد للشاهد بنسخة قرأها بلسانه ثم قرأ رجل اخر من النسخة والشاهد الاخر يقرأ معه مقدار ما يقرءه ته فقال ليس بصحيح كذا في الذخيرة (عالمگیری) در کتاب نوازل گفته است وقتیکه گواهیداد یکی از دو شاهد بکاغذ نوشته که میخواند انرا بزبان خود بعد ازان خواند یک مرد دیگر ست هری را از کاغذ نوشته و شاهد دیگر میخواند با او پیوسته بخواندن او پس همچنین گواهی صحیح نیست همچنین در خیره است در کتاب ذخیره سئل على بن احمد عن الشاهد اذا كان يصف حدود المدعى عليه ينظر في الصك واذا لم ينظر لا يقدر على وجهها هل تقبل قال اذا كان ينظر وينقله ويحفظه عن النظر فلا تقبل واذا كان يستعين به نوع استعانة كقاري القرآن عن المصحف تقبل كذا في التاتارخانية نقلا عن اليتيمة (عالمگيري) پرسیده شد از علی پسر احمد رحمه از حکم شاهد که بیان کرده نمیتوانست حدود مدعی به را وقتیکه نظر میکرد در قباله و بیان کرده نمیتوانست وقتیکه نظر نمیکرد بآن آیا قبول میشود شاهدی او یا نه گفت علی رحمه در جواب که اگر بود آن شاهد که نظر میکرد و نقل میکرد انرا و یاد میگرفت انرا از نظر کردن و بدون