Page 50

جلد دوم ۴۵ کتاب الشهاده باحتیاط نزدیکتر است و قول امام ابو حنیفه رح بقیاس موافق تر است و جزم وتبین کرده است بروا بودن آن در کتاب معراج در حالی که دلیل گیرنده است باینکه بدرستی قضای قاضی حجت لازم کننده است و کسی که حجت را شنود رو است او را که شاهدی بدهد بآن سئل علی بن احمد رح وابو حامد رح عن القاضی اذا اشهد شهود اني قد حكمت لفلان علي فلان بكذا ولم يحضرو ا مجلسه حين حكم فلو شهد واعند قاض اخر هل تقبل شهادتهم فقال علی بن احمد رح هذه الشهادة باطلة فلا عبرة بها قال ابو حامد الجواب كذلك والحضور شرط القضاء قال وانه شرط الاشهاد كذا في التاتارخانية ناقلا عن اليتيمة (عالمگیری) پرسیده شد از علی بن احمد رح و از ابو حامد رح از حال قاضی وقتیکه شاهد بگرداند شاهدانرابرائیکه بدرستی حکم کرده ام برای فلان بر فلان باین مقدار چیز و حاضر نبود آن شاهدان در مجلس قاضی وقتیکه حکم میکرد پس اگر آن شاهدان شاهدی دادند نزد دیگر قاضی آیا قبول کرده میشود شاهدی ایشان یا نه پس گفت علی بن احمد رح در جواب که این شاهدی ایشان باطل است پس هیچ اعتباری نیست بایشان یعین و گفت ابو حامد رح که جواب و حکم همچنین است که علی بن احمد رح گفت و حاضر بودن شاهدان در مجلس حکم قاضی شرط است برای حکم قاضی دویم گفت ابو حامد رح که بدرستی که حاضر بودن شاهد وقت حکم کردن قاضی اول شرط شاهد گردانیدن قاضی است مر آن شاهد را بر حکم خود همچنین ذکر شده است در فتاوای تاتار خانیه در حالی که نقل کرده است از فتاوای یتیمه و فی شرح محب عظیم