Page 471

جلد دوم ۴۶۸ كتاب الشهادة نامید و بعد آنرا بونه افزوده بودند دیگر چیزیرا یعنی نگفته بودند در گواهی خود که باز آن مرد بسفر رفت پس ایشانرا قبول کرده میشود گواهی آن قوم بر گواهی آن مرد بنا بقول آن کسی از مشائخ رحم که قبول میکند گواهی را بر گوا شخص حاضر را قبول کرده نمیشود گفت امام محمد رح که آدمی قبول کرده میشود زیرا که غایب بودن همچنیزا میباشد که در شان آن مرد بیان شد پس اگر آن مرد جدائی کرده بود ازان قوم و حال آنکه آن مرد در منزل خود بود و آن قوم ندیده بودند اورا در وقتیکه از منزل خود برآمد قبول نمیکنم گواهی ایشان را بر گواهی آن مرد همچنین ذکر شده است در کتاب تاتارخانيه قال الصدر الشهيد حسام الدين لا يجوز الشهادة على الشهادة من الامير و السلطان اذا كانا في البلدة كذا فى القنية (عالمگیری) گفته است امام صدر الشهید حسام الدین رح که روا نیست شاهدی بر شاهدی از امیر و سلطان یعنی روا نیست که ایشان بر گواهی خود کسی را شاهد گردانند و قتیکه ایشان در شهر باشند همچنین ذکر شده است در کتاب قنیه وهل يجوز للمحبوس ان يشهد على الخصومة نعم در مختار ) اقول الآن في زماننا لا فرق من حبس القاضي و لوطال الا الجاهل فان من امراء الشهادة يخرج الادائها نجا معه علم) و آیا رواست مر بند ی را شاهد گردانیدن بر شاهدی خود یا نه آری رواست اگر بندی شده باشد از طرف غیر آن قاضی که دعوی بحضور او میشود و من میگویم که در ین وقت در زمانه ما فرق نیست میان بندی کردن قاضی و بندی کردن پادشاه بلکه بندی کردن هر دوی ایشان یک حکم دارد زیرا که هر کسی از بندیان ایشانرا که لازم شود ادا کردن شاهدی برآورده میشود . از بندی خانه جهت ادا کردن شاهدی با نگهبانی با او ان کان الاصل معتكفا قال القاضي بديع الدين لا يجوز سواء كان منذورا او غير منذور كذا فى التاتارخانية (عالمگیری) اگر شاهد اصل در اعتکاف نشسته بود گفت قاضی بدیع الدین رحمة الله علیه که روا نمیشود شاهر بر شاهدی او برابرست این که اعتکاف نذری باشد یا غیر نذری همچنین ذکر شده است در کتاب تاتارخانیه غیر اداء