Page 44

جلد دوم ۳۹ کتاب الشهاده امرها بكشف الوجه وامرني بالخروج من عنده لاني شابا وهو كان شيخا فخلافته وضرب من المعتول يدل علي هذا فانا اجمعنا على انه يجوز النظر الي وجهها التحمل الشهادة (عالمگیری) و در کتاب جامع الصغیر شرط کرده است دیدن روی ازن را جهت صحیح شدن شاهدی گفته است که دیدم خال خود را که مقتدا بود در عصر خود چرا قد اکا مرکه وزن را برهنه کردن روی او و امر کر دمر ابیز من از نزد او زیرا که من جوان بودم او خال من رحمة الله علیه بزرگ سال بود نوحی از دلیل عقلی دلالت میکند بر این شرط بودن دیدن روی زن برای شاهدی پس بدرستی ما اجماع کرده ایم براینکه رواست نظر کردن بروی زن از جهت برداشتن شاهدی اقول ولا يخفى ان هذا كله عند معرفته لها اما اذا عرفها فيشهد عليها بدون روية وجهها ولكن هذا ظاهر اذا راى وجهها ثم تنقبت فشهد على اقرارها مثلا في حال تنقبها فهذا لاشك انه لا يحتاج الى تعريف من غيره اذ تعريف غيره حينئذ لا يزيد على معرفته واما اذا كانت متنقبة وكان يعرفها قبل تعرفها بصوتها وهيئتها ولم يروجهها وقت التنقب اولا فرار فهل يكفي ذلك ظاهر اطلاقهم انه لايكفى ففى العادية قالو لا يصح التحمل بدون روية وجهها و به نفق شمس الاسلام الاوزجندى رح وظهير الدين المرغيناني رح ولم يفصل بينها اذا عرفها بصوتها او لا (تکملہ ردالمختار) و من میگویم که پوشیده نیست اینکه تمامی این حکم که ذکر شده و وقت ناشناختن شاهد است آن زن اما وقتی که شاهد بشناسد اورا میرسد اورا که شاهدی بدهد بر او بغیر از دیدن رو او ولیکن این حکم ظاهر است وقتیکه دیده باشد روی ان زن را پس ازان نقاب کرده باشد در روی خود پس شاهدی بهد شههد براقرار او مثلا در حال نقاب کردن او پس درین شک نیست که بدرستی این بد محتاج نیست بشناساکردن دیگری اور ا باین زن زیرا که شناسا کردن