Page 419

کتاب الشهادة بقولی از گواهان خارج باینکه بدرستی این متاع دزدیده شده است از او از وقت یکماه گواهان خارج باینکه بدرستی این خر ملک اوست دزدیده شده از او از وقت یکماه بهترند بقولی از گواهان ذوالید باینکه بدرستی این خر ملک من است در است از وقت یکسال (وصية) بينة الرجوع عن الوصية اولى من كونه موصيا مصرا الى الوفاة قال في نورالعين ادعى الوصية وانكرها الوارث فبرهن الموصى له فادعى الوارث الرجوع قيل لا يسمع وقيل يسمع وهو الاصح لانه مما يخفى لعل الموصى اوصى ثم رجع ولم يعلم بهما الوارث فانكر فلما اخبر ادعى الرجوع والتناقض في مثله لا يضر ولو برهن على جحود الموصى الوصية يقبل على رواية كون الجحود رجوعا لا على رواية انه ليس برجوع (تکمله) بیان بهتری طایفه گواهان در دعوای وصیت باینکه گواهان رجوع کردن وصیت کننده از وصیت بهترند بقولی از گواهان باینکه وصیت کننده باقی بود بوصیت کردن خود تا وقت مردن و در کتاب نورالعین گفته است که شخصی دعوی کرد وصیت کردن مرده را و وارثان او منکر شدند ازان پس گواهان گذرانید انکسیکه وصیت برای او کرده شده است پس وارث او دعوی کرد رجوع کردن مرده را ازان وصیت بعض مشایخ رحم گفته اند که شنیده نمیشود دعوای رجوع و بعض از ایشان گفته اند که شنیده میشود و همین قول صحیح ترست زیرا که وصیت و رجوع از قبیل آنند که پوشیده و پنهان میشوند برانسان شاید که وصیت کننده وصیت کرده باشد و بعد ازان رجوع کرده باشد ازان و وارث او بآن وصیت و رجوع او ندانسته باشد پس منکر شده باشد از انها پس قوله صحیح ص ۴۱ ج ۴ شامی